ไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงตั้งใจจะพาคนไปกับข้าแค่แปดคนเท่านั้น” เห็นพวกเขากลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น เฟิ่งจิ่วจึงเอ่ยต่อว่า “ที่จริง พวกเจ้าไม่จำเป็นต ต้องมองว่าการได้ไปที่นั่นเป็นเรื่องดี คนที่นั่นวรยุทธ์สูงส่ง หากไปแล้วจะต้องเริ่มต้นใหม่หมด ต้องรอบคอบระวังตัวทุกด้าน”
“นายท่าน พวกข้าไม่กลัว! นายท่าน พาข้าไปเถอะ!”
“นายท่าน ข้าก็ไม่กลัว นายท่าน ได้โปรดพาข้าไปด้วยเถอะ!”
“นายท่าน…”
พวกเขาแย่งกันพูด กลัวว่าตนเองจะถูกทิ้งไว้ที่นี่ แม้อยู่ที่นี่จะไม่เลว แต่พวกเขาอยากติดตามฝึกฝนและเติบโตไปพร้อมกับนายท่าน เพียงแต่พวกเขารู้ แม้พวกเขาอยากไป ก็ไม่ใช่ว่าจะได้ ไปทุกคน
นายท่านพูดอย่างนี้ แสดงว่าต้องมีคนที่เลือกไว้ในใจแล้วแน่ๆ เวลานี้ พวกเขาอดอิจฉาแปดคนที่นายท่านเลือกไว้แล้วไม่ได้ แต่พวกเขามีกันเยอะขนาดนี้ นายท่านกลับตัดสินใจพาไปแค่ แปดคน แค่คิดก็รู้แล้วว่าอัตราที่พวกเขาจะถูกเลือกมีเท่าไร
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขา น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยออกไปอย่างแช่
