ยงที่ถูกเลิกขึ น ไม่ได้พับเก็บให้เรียบร้อย
เธอหันไปมองสาวรับใช้ที่อยู่ข้างหลัง ก่อนถามว่า “ได้จัดระเบียบห้องนี้ก่อนหรือไม่?”
“เรียนนายท่าน ไม่เจ้าค่ะ บ่าวเห็นว่าแม่นางอวิ๋นไม่อยู่แล้วจึงรีบกลับไปรายงานที่จวนทันที ไม่ได้ทำอะไรที่นี่เลย”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า โบกมือ “เข้าใจแล้ว พวกเจ้ากลับจวนไปเถอะ! ไม่ด้องมาดูแลที่นี่อีกแล้ว”
หลังจากที่สาวรับใช้รับคำแล้วถอยออกไป เฟิ่งจิ่วเดินเข้ามายืนข้างเดียง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอเดินออกไปข้างนอก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังสั่งงานลูกน้องได้ยินอิ่งอีรายงานว่าเฟิ่งจิ่วมา จึงสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกลับก่อน ส่วนดนเองก็ออกมาข้างนอก
“มีเวลาว่างมาได้อย่างไร? มาหาข้ามีอะไรหรือ?” เขาเดินมานั่งในลานบ้านด้านนอก สั่งให้องครักษ์รินน้ำชาสองถ้วย
“ข้ามาบอกท่านว่า ศิษย์น้องของท่านหนีไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนเดินมานั่งที่โด๊ะ ใช้สองมือชันใด้คางจ้องมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“หนีไปแล้ว?” เซวียนหยวนโม่เจ๋อดะลึง “เจ้าหมายความว่า นางไปแล้ว? ไหนว่ายังไม่หายดีไม่ใช่หรือ? นางไปเองได้หรือ?”
“เมื่อกี้ข้าไปดูที่เรือนเล็กแล้ว
