ึงว่าจะเป็นเรื่องจริง? นึกไม่ถึงเลย”
คำพูดของเธอทำให้อวิ๋นเสวี่ยซินตกตะลึงและเสียใจ นางมองเฟิ่งจิ่ว กัดริมฝีปากทำท่าจะถามหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถามไม่ออก
ศิษย์พี่สงสัยนางหรือ? นางทำได้แยบยลไร้ที่ติขนาดนี้ ศิษย์พี่กลับสงสัยนางอย่างนั้นหรือ? ทำไมกัน? ทำไมถึงสงสัยนาง? หากไม่ใช่เฟิ่งจิ่วใช้ลูกไม้สกปรกกับนาง ไม่มีทางที่จะมีคนรู้เรื่องที่นางทำแน่นอน แต่ศิษย์พี่เขา เหตุใดจึงสงสัยนาง?
“เจ้าเองก็นับว่าไม่ใช่คนโง่ เหตุใดจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมาได้? เจ้าคิดวาหากเจ้าได้รับบาดเจ็บ จะทำให้โม่เจ๋อสงสารเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มหยัน เธอลุกขึ้นกอดอกมองอวิ๋นเสวี่ยซินที่นอนขยับตัวไม่ได้อยู่บนเตียง ก่อนเอ่ยว่า “ข้าไม่ค่อยชอบคนที่ชอบใช้อุบายนักหรอกนะ แม้เจ้าจะบาดเจ็บ แต่ในเมื่อเป็นสิ่งที่เจ้าทำขึ้นเอง อย่างนั้นก็โทษข้าไม่ได้”
“ยานั่นของเจ้ามีปัญหา!” นางกัดปาก เอ่ยอย่างเจ็บใจ
“เหลวไหล ไม่มีปัญหาแล้วจะให้เจ้ากินหรือ? เจ้าคิดว่ายาของข้าใครก็กินได้รึ?” เธอแค่นเสียง ชำเลืองมองนางด้วยหางตาจากจุดที่สูงกว่า
อวิ๋นเสวี่ยซินโกรธอย่างมาก เฟิ่งจิ่ว! ไม่นึกเลยว่าจะทำอย่างนี้กับนาง!
“ทำไม? ไม่ยินยอมหรือ?” เฟิ่งจิ่วยิ้มเยาะ “ไม
