ได้ยาก
เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบของนาง “ที่แท้ก็รู้จักหรือ! อย่างนั้น คนที่โจมตีเจ้า เป็นศัตรูของเจ้าหรือ?”
เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วไหลอาบหน้าผากของอวิ๋นเสวี่ยซิน นางหน้าซีดเหมือนกระดาษ ราวกับจะหมดสติไปได้ทุกเมื่อ นางไม่ยอมพูด เอาแต่เม้มปากแน่น จ้องเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาร้ายกาจ สายตานั่น ราวกับต้องการจะถลกหนังของเธอทั้งเป็น
เฟิ่งจิ่วไม่ใส่ใจ เพียงถอนหายใจเบาๆ แล้วถามอีกครั้งว่า “แม่นางอวิ๋น คนที่โจมตีเจ้า เป็นศัตรูของเจ้าหรือ?”
อวิ๋นเสวี่ยซินที่นอนนิ่งขยับตัวไม่ได้ราวกับรู้สึกได้ว่าในสมอง กระทั่งในใจมีความคิดที่อยากโพล่งคำตอบออกไป นางพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายกลับตอบออกไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ “ไม่ใช่…”
