กรี้ยวกราด “เฟิ่งจิ่ว! เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!” ครั้นนางแผดเสียงออกไปก็รู้สึกเจ็บแผลข้างใน ชั่วขณะหนึ่ง เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วผุดขึ้นมาอาบน้ำผาก หน้าซีดเหมือนกระดาษ
เฟิ่งจิ่วยื่นมือไปสกัดจุดลมปราณของนาง “แม่นางอวิ๋น เจ้าบาดเจ็บอยู่ ไม่สมควรหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ อีกอย่าง อย่าขยับส่งเดช ไม่อย่างนั้นจะทำให้กระทบไปถึงซี่โครงที่หักของเจ้า หากเป็นอย่างนั้นต้องต่อกระดูกใหม่ ไม่ใช่แค่ยุ่งยาก ยังต้องเจ็บมากอีกด้วย”
ถูกสกัดจุดลมปราณ ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ อวิ๋นเสวี่ยซินถลึงตาจ้องเฟิ่งจิ่ว “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่! รีบคลายจุดลมปราณให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“อย่าใจร้อนๆ” เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า ถามนางว่า “แม่นางอวิ๋น ข้ามีอะไรอยากถามเจ้าหน่อย หากเจ้าตอบคำถามข้าหมดแล้ว ข้าย่อมคลายจุดลมปราณให้เจ้าเอง”
เฟิ่งจิ่วมองนาง นัยน์ตาหรี่เล็ก ยิ้มหวานขณะถามออกไปว่า “คนที่โจมตีแม่นางอวิ๋น แม่นางอวิ๋นรู้จักหรือไม่?”
อวิ๋นเสวี่ยซินแทบจะตอบออกไปทันทีโดยสัญชาตญาณว่า “รู้จัก” ทว่า ครั้นคำตอบหลุดออกจากปาก สีหน้านางพลันเปลี่ยนไป นางเม้มปากแน่น จ้องเฟิ่งจิ่วด้วยแววตาดุดันเกรี้ยวกราด แต่กลับไม่ยอมเปิดปาก ราวกับกลัวว่าหากตนเองเปิดปาก จะยิ่งควบคุมคำพูด
