ตอนที่ 2787 สงสัย
ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ในห้องครู่หนึ่ง ผ่านไปไม่นาน เหลิ่งซวงก็มาถึง
“นายท่าน เจ้าตำหนัก” เหลิ่งซวงคารวะพวกเขาสองคน ได้กลิ่นคาวเลือดในห้อง นางจึงหันไปมองคนข้างในแวบหนึ่ง
“เจ้าไปทำแผลให้นางเถอะ! แล้วก็ป้อนยาเม็ดนี้ให้นางด้วย” เฟิ่งจิ่วยื่นยาขวดหนึ่งให้นาง ขณะเดียวกันก็เหลือบมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อแวบหนึ่ง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรู้สึกประหลาดใจที่เธอมองมา จึงถามว่า “ทำไมหรือ?”
“ศิษย์น้องของท่านถูกส่งกลับเรือนมานานขนาดนี้แล้ว พวกเราก็ไม่คิดจะห้ามเลือดให้นาง เลือดไหลเยอะอย่างนี้ เดาว่าหลังหายดีนางต้องรู้สึกอ่อนแรงแน่” เธอนั้นไม่ได้สนใจ แต่เดาว่าโม่เจ๋อคงนึกไม่ถึงจุดนี้เลยกระมัง!
ก็จริง คนที่ไม่ได้อยู่ในดวงใจ มีหรือจะนึกได้ว่าแม้ไม่มีอันตรายถึงชีวิต อย่างไรก็ต้องห้ามเลือดก่อนเล่า? มีเพียงเธอที่เป็นเหมือนยอดดวงใจสำหรับเขา ที่เขาจะเป็นห่วงทุกระเบียดนิ้วยามได้รับบาดเจ็บ
นึกมาถึงตรงนี้ กลีบปากของเธอหยักโค้งเล็กน้อย
เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงเอ่ยว่า “เมื่อครู่เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือ? บาดแผลบนตัวล้วนเป็นแค่บาดแผลเล็กน้อย ไม่อันตรายมาก”
ไม่มีอันตรายถึงชีวิต ก่อนที่เหลิ่งซวงจะ
