มาทำแผลให้นาง เลือดไหลหน่อยก็ให้ไหลไป หรือจะให้เขาใส่ยาให้นาง? ไม่ได้เด็ดขาด ให้เฟิ่งจิ่วใส่ยาให้นาง? นั่นยิ่งไม่ได้ไปใหญ่
“อืม ไม่ตายหรอก เลือดไหลเล็กน้อยไม่เป็นไร” เฟิ่งจิ่วยิ้มหวานขณะตอบ “ไปกันเถอะๆ! ให้เหลิ่งซวงทำแผลให้นาง พวกเรากลับกันก่อน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจูงมือเธอเดินกลับ ระหว่างทาง เฟิ่งจิ่วพูดขึ้นว่า “ตอนนี้นางบาดเจ็บหมดสติ เรื่องที่จะให้นางย้ายออกเลื่อนออกไปก่อนก็แล้วกัน!” อย่างไรก็เป็นคนที่เคยช่วยชีวิตเขา สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะจะให้นางย้ายออกจากจวนเฟิ่งจริงๆ
“เจ้าตัดสินใจก็พอ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอก “หลังจากนี้ข้าจะสะสางงานในตำหนักยมราช อาจจะค่อนข้างยุ่ง”
“อืม เข้าใจแล้ว! อย่างนั้นข้าจะกำชับให้คนดูแลนางเอง”
จู่ๆ เซวียนหยวนโม่เจ๋อก็หยุดเดิน คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ เฟิ่งจิ่วเห็นเขาเป็นอย่างนี้จึงหยุดเดินแล้วมองเขานิ่งๆ กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง จึงเห็นเขามองมาที่เธอ
“เจ้าบอกว่านอกจากบาดเจ็บภายใน นางยังกระดูกซี่โครงหักสองซี่ด้วย?”
เฟิ่งจิ่วกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้า “ก็ใช่ไง!” เมื่อกี้ก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ? แต่กลับเห็นเขาขมวดคิ้ว ถามขึ้นว่า “มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”
เซวียนหยวฯโม่เจ๋อมองเธอ ถอนหายใจเบ
