นึ่งประโยค
ฮูหยินอีกคนที่มาด้วยกันกลับเอ่ยว่า “ตอนนี้มีคนมากมายที่มือเท้ายังอยู่ครบแต่ก็ไม่ทำงาน จึงทำได้เพียงไปเป็นขอทานเท่านั้น”
“คนอย่างนี้ไม่ควรไปทำบุญด้วย”
“นั่นสิ”
ฮุยหลางได้ยินก็ก้มหน้าต่ำ พลางใช้มือบังหน้า ราวกับกลัวว่าจะมีคนรู้จักจำเขาได้ พอฮูหยินสองคนนั้นเดินผ่านไป เขาก็พึมพำกับตนเองอยู่ตรงนั้น
“ข้าไม่ได้อยากมาเป็นขอทานเสียหน่อย ข้าเองก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันนะ!”
องครักษ์ลับที่อยู่ในที่มืดอดหัวเราะอย่างเงียบๆ ไม่ได้ ตอนที่ได้ยินนายท่านบอกว่าให้จับฮุยหลางมาเป็นขอทาน พวกเขาตื่นเต้นมากทีเดียว ยังมีบางคนที่ฉวยโอกาสอัดฮุยหลาง ตอนนี้ พอได้เห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้นในสภาพขอทานมอมแมมอย่างนี้ พวกเขาอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ฮุยหลางไปทำอะไรให้นายท่านโกรธกันแน่นะ?
“โอย ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”
ท้องของเขาส่งเสียงดังโครกคราก ฮุยหลางอดไม่ได้ที่จะยืนขึ้นมา ถือชามเก่าๆ เดินไปตามถนน กระทั่งเดินมาถึงจุดที่มีซาลาเป่าร้อนๆ ขายอยู่ เขาจ้องซาลาเปาที่มีควันร้อนๆ ลอยโขมง อ
