เล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น เขาย่อมไม่เก็บมาใส่ใจ
ในพรรคเหลยถิงของเขาขาดแคลนคนแรงเยอะแบบนี้ด้วยหรือ?
“หัวหน้าพรรคเหลยถิง ท่านนั่งดี ๆ นะขอรับ ข้าน้อยจะวิ่งแล้วนะ~” ต้าลี่ก้มหยิบมือจับของรถลากขึ้นมา
เขาเอนตัวไปข้างหน้าแล้วสาวเท้าไปข้างหน้าหลายก้าว รถพ่วงที่บรรทุกหัวหน้าพรรคเหลยถิงอยู่ก็ถูกเขาลากไปข้างหน้า
ฝีเท้าปราดเปรียว แต่ไปข้างหน้าอย่างมั่นคงยิ่ง หัวหน้าพรรคเหลยถิงรู้สึกว่านั่งสบายกว่านั่งเกี้ยวเสียอีก
ประการสำคัญที่สุดก็คือ นั่งเกี้ยวต้องใช้คนหามหลายคน แลดูมีหน้ามีตา แต่จะหามได้ดีหรือไม่ มั่นคงหรือเปล่า จะโยกเยกโคลงเคลงไหม ทั้งหมดทั้งมวลล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถของคนหามเกี้ยว
แต่รถลากไม่เหมือนกัน ขอเพียงถนนหนทางในเมืองผู่โซ่วราบเรียบพอ มันก็จะไม่โคลงเคลงเหมือนการนั่งเกี้ยว
ประการเดียวที่ไม่สบายสักเท่าไหร่คงเป็นเรื่องที่ไม่มีเครื่องกำบัง คนมากมายเหลียวมองมาที่ตนเหมือนกำลังมองลิงอย่างไรอย่างนั้น
คนที่มามุงดูเรื่องแปลกมีจำนวนไม่น้อย
“เอ๋? นั่นคืออะไร?”
“นั่นดูเหมือนจะเรียกว่า…รถลาก? พิลึกยิ่ง มันก็คือรถเข็นสามล้อไม่ใช่หรือ?”
“ไม่เหมือนกัน เจ้าเห็นไหม ล้อของมันมีขนาดใหญ่กว่ามาก เอาไว้ให้คนนั่ง”
……
โชคดีที่คนทดลองนั่งไม่ได้มีเขาแค่คนเดียว ข้างหลังยังมีหัวหน้าพรรคสยงอิงกับพรรคต้าเสอ ไม่อย่างนั้นเขาคงนั่งไม่ติดแล้ว
รถลากที่บรรทุกนายท่านทั้งหลายมาหยุดลงตรงหน้าโรงน้ำชาที่นัดหมายกันเอาไว้ล่วง
