หน้า
อู๋เจียงขึ้นรถลากมาเป็นคนสุดท้าย เขาเป็นเจ้าภาพ ไม่ออกหน้าย่อมเป็นไปไม่ได้
ก่อนจะขึ้นไปนั่ง เขายังถามย้ำว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ไป? นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้รู้จักคนอื่น ๆ เชียวนะ…”
จูซานส่ายหน้า “ข้าไม่ไปดีกว่า ข้ามาจากชนบท ไม่เคยร่วมงานใหญ่แบบนี้ ข้ากลัวว่าถึงตอนนั้นจะไปทำให้ท่านขายหน้า พี่อู๋ เรื่องต่อจากนี้คงต้องฝากท่านแล้ว ขอเพียงหาลูกค้าประจำได้สักสองสามราย กิจการรถลากของพวกเราก็มั่นคงแล้ว”
“ได้ ข้ารู้แล้ว” อู๋เจียงรู้ว่าควรทำอย่างไร
บอกว่าเป็นกิจการรถลาก แต่คนที่ยอมจ่ายเงินนั่งรถลากของพวกเขาเกรงว่าคงมีแต่คนจากค่ายพรรคเหล่านั้น
ระยะทางไม่เท่ากัน ราคาโดยสารต่อครั้งและราคาเหมาจ่ายย่อมต่างกัน ราคาเหมาอาจถูกกว่าบ้าง แต่ก็เป็นแหล่งรายได้ที่แน่นอน
ถ้าเขาต้องการให้กิจการรถลากมั่นคงก็ต้องหาลูกค้าประจำจากค่ายพรรคเหล่านั้นให้ได้เสียก่อน ขอเพียงคนจากค่ายพรรคเหล่านั้นนั่งรถลากของพวกเขาจนเคยชินแล้ว ภายหลังย่อมจะมีรายได้หลั่งไหลเข้ามา
ไม่อย่างนั้นทุ่มเทไปตั้งมากมายแต่กลับไม่มีคนยอมนั่ง ก็เท่ากับว่าเหนื่อยเปล่าแล้ว
หลังจากอู๋เจียงและบรรดาหัวหน้าพรรคทั้งหลายจากไป ที่เหลืออยู่ก็มีเพียงคนจากค่ายพรรคต่าง ๆ และชาวเมืองผู่โซ่วที่มาร่วมชมความครึกครื้น
“วันนี้กิจการรถลากของพรรคซานไห่จัดกิจกรรมพิเศษ ทุกท่านมาลองชมดูทางนี้ได้นะขอรับ~”
“เชิญมาร่วมจับฉลากเสี่ยงโชค รางวัลสมนาคุณมากมาย เพียงจ่ายหนึ่
