ังวล เห็นได้ว่ามีความมั่นใจไม่น้อย
คนที่มาที่นี่ได้ล้วนไม่ใช่คนธรรมดา แม้เด็กหนุ่มตรงหน้าดูมีพลังไม่สูงมาก แต่เขาก็ไม่กล้าสบประมาท และบาดหมางกับเขาง่ายๆ
“อย่างนี้เองหรือ!” เฟิ่งจิ่วเอามือข้างหนึ่งชันคางจ้องมองพวกเขาอยู่แวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา “จะให้ข้าพาพวกท่านออกจากป่าผืนนี้ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่อย่างไรเสีย ก็ควรมีอะไรตอบแทนกันหน่อย ไม่ใช่หรือ?”
คนกลุ่มนั้นตะลึงค้างไปทันที พวกเขาไม่เคยเจอคนอย่างเด็กหนุ่มคนนี้มาก่อน เปิดปากก็พูดถึงสิ่งตอบแทนแล้ว แม้จะรู้สึกอึ้ง แต่คิดดูแล้วกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ
หากเขาพาพวกเขาออกจากสถานที่บ้าๆ นี่ได้ อย่างนั้นการที่พวกเขาให้อะไรตอบแทนเขาก็เหมือนจะเป็นเรื่องสมควรแล้ว
ชั่วขณะหนึ่ง คนที่อยู่ด้านหลังต่างมองไปที่ชายวัยกลางคน เหมือนกำลังรอให้เขาตัดสินใจ
ชายวัยกลางคนมองเด็กหนุ่มชุแดงที่กำลังนั่งอย่างสบายใจ เขาไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่กลับถามว่า “เจ้าต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทนงั้นหรือ?”
“แก้วแหวนเงินทองอะไรทำนองนั้นอย่าพูดถึงเลย หากมีของแปลกๆ ที่หายาก หรือยาทิพย์ที่ล้ำค่า ข้าก็พอรับได้” เธอยิ้ม
