ตาหยีขณะตอบ มองดูชายวัยกลางคนครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น
คนที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่ได้พูดอะไร เพียงจ้องมองเฟิ่งจิ่วอย่างพิจารณาเงียบๆ
ชายวัยกลางคนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบของจำนวนหนึ่งในห้วงมิติออกมาวางเรียงตรงหน้า “เจ้าลองดูว่ามีที่ชอบหรือไม่?” เด็กหนุ่มต้องการของแปลกหายากก็เป็นเรื่องธรรมดา เพียงแต่ เ เหตุใดยาทิพย์ที่ล้ำค่าก็จะเอาด้วย? เขาเอาไปแล้วจะทำอะไรได้?
เฟิ่งจิ่วมองของที่วางเรียงตรงหน้า เห็นยาทิพย์ที่ถูกวางเรียงอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ชนิดที่หายากมากนัก มองเพียงแวบเดียวก็ละสายตาจากของเด็กเล่นพวกนั้นไปแล้ว
บอกว่าเป็นของเด็กเล่น กลับไม่ได้หมายความเป็นของเด็กเล่นที่วางขายอยู่ตามถนนใหญ่หรือตรอกซอกซอยพวกนั้น สำหรับเธอ ของพวกนี้เหมือนเป็นของขวัญชิ้นเล็กๆ มากกว่า เดาว่าเขาคงต้อ องการจะเอากลับไปเป็นของขวัญให้คนที่บ้าน
ขณะกำลังคิด เสียงของชายวัยกลางคนก็ดังมา
“ของพวกนี้มีบางส่วนที่ข้าเก็บได้ระหว่างทาง และมีบางส่วนที่ข้าซื้อมา ที่จริงตั้งใจว่าจะเอากลับไปเป็นของฝากติดไม้ติดมือ เจ้าดูว่ามีที่ชอบหรือไม่”
