สียงอ่อนโยน ก่อนหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ ยื่นให้นาง “นี่คือยาประทินโฉมที่ข้ากลั่นขึ้นมาเอง ขอมอบใ ให้เป็นของขวัญวันเกิดฮูหยินก็แล้วกัน! ขอเพียงกินยานี้เข้าไป จะช่วยรักษาความงดงามของฮูหยินไว้ได้ตลอดกาล รูปโฉมไม่เปลี่ยนแปลง”
ฮูหยินคนงามทั้งดีใจระคนตกใจ นางเดินเข้าไปรับไว้ เปิดออกดู จากนั้นก็เก็บอย่างระมัดระวัง “ขอบคุณมาก”
เฟิ่งจิ่วมองสองพี่น้องตระกูลเซี่ยที่มีสีหน้าอาลัยอาวรณ์ ก่อนยิ้มๆ และหยิบอีกขวดหนึ่งออกมา “ของข้างในนี้ให้พวกเขาสองคน ฮูหยินรับไว้แทนเถอะ!”
ฮูหยินคนงามได้ยินก็มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า “ได้” นางหันไปมองลูกชายและลูกสาว พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ขอบคุณ
“เสี่ยวจิ่ว…” เซี่ยซือซือรู้สึกเศร้าใจ ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทำให้นางไม่อยากให้เขาจากไป
“วันข้างหน้าข้าจะแข็งแกร่งขึ้น” เซี่ยอวี้ถังกลับเอ่ยขึ้น เขามองเฟิ่งจิ่ว ก่อนพูดอย่างจริงจัง “ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!”
เฟิ่งจิ่วพยักหัว ตบไหล่เขาเบาๆ “ตั้งใจฝึกฝนวรยุทธ์ รักษาตัวด้วย” เอ่ยจบ เธอปลดขนนกที่เอวแล้วขว้างออกไป เมื่อขนนกขยายใหญ่ เธอหันไปมองหมาป่าสีเงิน
หมาป่าสีเงินราวกับรับรู้ได้ จากขนาดตัวใหญ่มหึมามันหดต
