ัวจนมีขนาดเท่าลูกหมา จากนั้นก็กระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเธอ เธอเขย่งปลายเท้า กระโดดขึ้นไปนั่งบนขนนก
หร่วนซื่อมองเธอด้วยแววตาอ้อนวอน หากเขาไม่พานางไปด้วย เกรงว่าจุดจบของนางคงหนีไม่พ้นความตายเป็นแน่
“ขึ้นมาเถอะ!” เฟิ่งจิ่วมองนาง ก่อนขานเรียก
“เจ้าค่ะ พี่ชายเสี่ยวจิ่ว” หร่วนซื่อรับคำอย่างดีใจ ผลักมือของพี่สามของนางที่กำลังประคองอยู่ สาวเท้าวิ่งไปหาเฟิ่งจิ่ว กระโดดขึ้นไปบนอาวุธบินชิ้นนั้น เพียงแต่ นางไม่กล้าน นั่ง ได้แต่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างเฟิ่งจิ่ว
“ทุกท่าน ขอลา” เธอหันไปมองคนของตระกูลเซี่ยที่อยู่ข้างล่าง รวมถึงสองคนจากตระกูลกัว ก่อนจะพาหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ร้ายจากไป…
เห็นพวกเขาค่อยๆ ห่างออกไป กระทั่งหายลับไปจากขอบฟ้า ทุกคนยืนมองนิ่งๆ เนิ่นนานจึงเพิ่งได้สติ ไม่อยากเชื่อว่าสุดท้ายเรื่องราวจะจบเช่นนี้
คนของตระกูลหร่วนถูกพาตัวกลับไปแล้ว คนของตระกูลเซี่ยกลับบ้านตนเอง เพียงแต่ ผู้นำตระกูลเซี่ยก็ตามไปด้วย เหมือนต้องการถามว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่…
………………………………….
