บทที่ 817 ผันตัวไปเป็นพ่อค้า
จูซานกลัวว่าเรื่องนี้จะแพร่งพรายออกไปก่อนเวลาอันควรจึงไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน เพียงบอกว่าพรรคซานไห่กลายเป็นเช่นนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา พวกเขาจึงอยากช่วยเหลืออะไรบ้าง
ซุ่ยเอ๋อพึมพำ “มีอันใดต้องช่วย? จูต้าเหนียงเป็นแบบนี้ก็เพราะคนพวกนั้นนั่นแหละ”
อยู่ใกล้ชิดกันมาพักใหญ่ นางชอบจูต้าเหนียงผู้นี้มากทีเดียว จึงรู้สึกไม่พอใจแทนอีกฝ่าย
“นั่นเป็นคนละเรื่องกัน ถึงคนที่ทำร้ายท่านแม่จนเป็นแบบนี้จะเป็นคนพรรคซานไห่ แต่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพรรคซานไห่” จะบอกว่ามารดาของเขาไปชนกับรถม้าของคุณชายเยี่ยนก็คงจะไม่ได้กระมัง?
ตอนที่จูซานอยู่ในชั้นศาล เขาเล่าข้ามรายละเอียดเรื่องนี้เพื่อโจมตีครอบครัวเฉินหลิ่ง ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด ตอนนี้จึงทำได้เพียงกลบเกลื่อนต่อไป
แต่จูซานก็ไม่ได้พูดผิด ถึงอาเฉินจะเป็นคนของพรรคซานไห่ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพรรคซานไห่จริง ๆ
“แล้วอย่างไร?” ซุ่ยเอ๋อกล่าวอย่างไม่พอใจ “ตราบใดที่คนแซ่เฉินเป็นคนพรรคซานไห่ นั่นก็หมายความว่าพรรคซานไห่ไม่เข้มงวดกวดขัน กระทั่งคนในพรรคก็ควบคุมไม่ได้ ยังจะเหลือศักดิ์ศรีอันใด?”
ซุ่ยเอ๋อก็เพียงแต่ระบายโทสะเท่านั้น ไม่ได้คิดจะขัดขวางจูซานจริงจัง
ถึงอย่างไร คนหนึ่งเป็นนาย อีกคนเป็นบ่าว ทำอะไรย่อมมีขีดจำกัด
จูซานไปเจรจากับหัวหน้าพรรคซานไห่อย่างไร เย่อวี๋หรานไม่ได้เข้าไปยุ่ง เพียงสอบถามความก้าวหน้าเล็กน้อยตอนที่เขากล
