องไปที่เฟิ่งจิ่ว นางยิ้มร่าเดินเข้าไปหา “เสี่ยวจิ่วๆ เจ้ามาช่วยข้าเลือกก็แล้วกัน!”
เซี่ยอวี้ถังหลุดขำ “เสี่ยวจิ่วก็เป็นผูั้ชายไม่ใช่หรือ? ไม่เหมือนกันตรงไหน”
เซี่ยซือซือแลบลิ้นปลิ้นตา “เสี่ยวจิ่วตาดี”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ มองไข่สัตว์ร้ายพวกนั้นแวบหนึ่ง ก่อนลอบถอนใจในใจ เซี่ยซือซือช่างไม่รู้จักของดีจริงๆ ให้หมาป่าสีเงินระดับสัตว์เทวะกับนางนางไม่เอา กลับมาชอบสั ตว์ตัวน้อยระดับต่ำสุดที่ไร้พลังต่อสู้พวกนี้แทน ช่างไม่ต่างกับที่เขาว่าทิ้งอัญมณีเพื่อมาเลือกหินกรวดเลยจริงๆ เดาว่ากลับไปหากพ่อแม่ของนางรู้ จะต้องโมโหจนแทบหมดสติแน่น นอน
“เสี่ยวจิ่วๆ เจ้าว่าใบไหนสวย?” เซี่ยซือซือมองเธออย่างตื่นเต้น คาดหวังให้เขาออกความเห็น
เฟิ่งจิ่วใช้ดวงจิตกวาดมอง ก่อนจะจดจ้องไปที่ไข่ใบหนึ่งในนั้น และยกมือชี้ “ใบนี้ก็แล้วกัน!”
“ดี! งั้นเอาใบนี้!” เซี่ยซือซือยิ้มกว้างขณะอุ้มไข่ใบนั้นขึ้นมา ลูบอย่างทนุถนอม
“หึๆ คุณหนู มา ถุงตาข่ายนี่มอบให้ท่าน ท่านเอา
