ไข่ใส่เข้าไปแล้วห้อยไว้ที่เอวได้” พ่อค้าให้ตาข่ายนาง พลางอธิบายให้นางฟัง
“ขอบคุณ” เซี่ยซือซือรับไว้ด้วยรอยย้ิม ก่อนชูไข่สัตว์ร้ายใบเท่ากำปั้นขึ้นมาลูบเล่น พลางถามว่า “หากไม่ระวังกระแทกโดนจะแตกหรือไม่?”
“ไม่หรอกๆ สัตว์ร้ายจะกระเทาะออกจากเปลือกออกมาด้วยตนเองเท่านั้น ไม่แตกเพราะแรงกระแทกจากภายนอกแน่นอน” พ่อค้าบอก มองดูพวกเขาเดินไกลออกไป ก็หยิบไข่ใบใหม่มาวางตรงที่ว่าง ก่อนจ จะตะโกนขายของต่อไป
หมาป่าสีเงินเดินตามหลังเฟิ่งจิ่ว มองดูพวกเขาเดินพูดคุยหยอกล้อกัน เห็นเซี่ยซือซืออุ้มไข่ใบนั้นอย่างมีความสุข ก็อดรู้สึกดูแคลนไม่ได้
สัตว์ร้ายที่ออกมาจากไข่อย่างนั้นจะเทียบกับมันได้อย่างไร? ตามคาด พวกมนุษย์นอกจากเจ้านายของมัน คนอื่นล้วนมีสติปัญญาที่มีขีดจำกัด
กัวซิ่นหนิงหันไปมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า “ในเมืองของเรามีหอหลิงหลงอยู่แห่งหนึ่ง ที่นั่นไม่เพียงบรรยากาศยอดเยี่ยม อาหารแนะนำก็เยอะ อีกทั้งในหอหลิงหลงยังสา ามารถเห็นทิวทัศน์ยามกลางคืนของทั้งเมืองได้ด้วย ไม่สู้พวกเราไปนั่งที่นั่นกันดีหรือไม
