่?”
เฟิ่งจิ่วหันไปถามสองพี่น้องตระกูลเซี่ย “พวกเจ้าอยากไปหอหลิงหลงหรือไม่? หรือว่าอยากเดินเที่ยวต่อ?”
“ไปหอหลิงหลงกันเถอะ! ข้าเองก็หิวแล้ว” เซี่ยอวี้ถังตอบ
“อื้มๆ” เซี่ยซือซือที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
เฟิ่งจิ่วหันไปมองกัวซิ่นหนิง เผยรอยยิ้มจางๆ “อย่างนั้นก็ไปหอหลิงหลงกันเถอะ!”
กัวซิ่นหนิงมองสองพี่น้องตระกูลเซี่ยแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองเฟิ่งจิ่ว ประหลาดใจกับท่าทีที่เขามีต่อสองพี่น้องตระกูลเซี่ยเล็กน้อย เพียงแต่ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าเฟิ่งจิ่ วเกี่ยวข้องอย่างไรกับตระกูลเซี่ย? รู้แค่ว่าเหมือนตอนนี้เฟิ่งจิ่วอยู่กับตระกูลเซี่ย
พวกเขาเดินเล่นไปตลอดทาง เซี่ยซือซือซื้อของเล่นมาได้ไม่น้อย เมื่อถึงหอหลิงหลง เพราะตระกูลกัวเป็นตระกูลใหญ่ จึงจองโต๊ะเก็บไว้ตัวหนึ่งเสมอ ด้วยเหตุนี้ แม้ในหอจะมีคนมากมาย กระท ทั่งมีคนต่อแถวกันยาวเหยียด พวกเขากลับสามารถเดินตรงขึ้นไปชั้นบนที่มีจุดที่สามารถเห็นทิวทัศน์ของทั้งเมืองได้อย่างง่ายดาย
