?” คำถามนี้เขาอยากถามตั้งแต่ที่เห็นพวกเขาไม่บาดเจ็บสักนิดแล้ว แต่อดทนมาจนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็ถามออกมา
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วหันไปมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าดูตกตะลึง “คุณชายกัวอยากให้พวกข้าบาดเจ็บมากหรือ?”
กัวซิ่นหนิงที่ไม่คิดว่าจะถูกย้อนถามเช่นนี้ตะลึงงัน เขาจ้องเฟิ่งจิ่วอย่างลึกซึ้ง ก่อนส่ายหน้าตอบว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่สงสัยนิดหน่อยเท่านั้น”
“มีอะไรให้สงสัยกัน? ก็เพราะมีพวกท่านคอยปกป้องพวกข้า พวกข้าถึงไม่บาดเจ็บอย่างไรเล่า!” เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ราวกับนี่เป็นเรื่องจริง
หากกัวซิ่นหนิงไม่ได้เห็นเหตุการณ์ในตอนนั้น และรู้ว่าคนของตระกูลกัวไม่มีทางปกป้องพวกเขาได้ในสถานการณ์อย่างนั้น เขาคงเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายไปแล้วจริงๆ
ครั้นไม่ได้คำตอบ เขาจึงไม่ถามอีก เพียงเดินลาดตระเวนเงียบๆ เพียงแต่ ยิ่งค่ำคืนดึกสงัก รอบข้างยิ่งเงียบงัน เขากลับอดชะงักฝีเท้าไม่ได้ หันไปมองที่มืดในป่าลึก
“เป็นอะไรไปหรือ?” เฟิ่งจิ่วเองก็หยุดเดินด้วย ก่อนหันไปถาม
“น่าแปลกมาก” กัวซิ่นหนิงพึมพำ
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาไหวระริก “อะไรแปลก?”
“กลิ่นคาวเลือดของฝูงหมาป่า และกลิ่นคาวเ
