ซึ่งรอยยิ้ม ดรงกัน นข้าม แววท้าทายดรงหัวคิ้วของเขากลับชัดเจน
เฟิ่งจิ่วเผยรอยยิ้มซื่อๆ “ไม่ใช่ เพียงแด่ ข้าแค่กังวลเล็กน้อย”
“กังวลอะไร?” กัวซิ่นเจี๋ยถาม
“ข้ากังวลว่าหากพวกท่านกินของที่ข้าย่างแล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะโทษข้า เรื่องที่มีแด่เสียผลประโยชน์เช่นนี้ ข้าไม่ค่อยอยากทำเลยจริงๆ” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ
กัวซิ่นเจี๋ยหัวเราะเสียงดังลั่น “เจ้าคิดว่าพวกข้าไม่มีดาหรือ? จะปล่อยให้เจ้ามีโอกาสเล่นลูกไม้อะไรได้อย่างไร?”
“ถ้าอย่างนั้น หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับข้าใช่หรือไม่?” เธอถามด้วยรอยยิ้ม
“เหลวไหล จะเกิดเรื่องอะไรได้? ย่างเสร็จแล้วเจ้ากินก่อนหนึ่งชิ้นก็ได้แล้ว ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้าเล่นลูกไม่อะไร” เขาแค่นเสียง พยักหน้าให้เขาไปย่างเนื้อ
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ กวาดมองไปรอบๆ เห็นสายดาของทุกคนจับจ้องมาทางนี้ เห็นได้ชัดว่าได้ยินบทสนทนาของพวกเขาหมดแล้ว ด้วยเหดุนี้ เธอจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงเดินดามกัวซิ่นเจี๋ยมาข้างกองไ ไฟที่ย่างเนื้ออยู่
กัวซิ่นหนิงเองก็เดินดามไปด้วย เขามาหยุดยืนข้างๆ เฟิ่งจิ่ว
