ตัว ตอนนี้ก็หนีไม่พ้นแล้วด้วย ไม่สู้ได้เสียทีไหน?” เฟิ่งจิ่วว่า เธอประคองเซี่ยซือซือ “ข้าจะช่วยดูแลน้องสาวของเจ้า เจ้าไปรับมือกับสัตว์ร้ายพวกน นั้น” ขณะเอ่ย เฟิ่งจิ่วคว้าไหล่ข้างหนึ่งของเซี่ยซือซือ เขย่งปลายเท้าเล็กน้อย พานางกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้
เซี่ยอวี้ถังอึ้งงัน เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นทั้งสองนั่งอยู่บนต้นไม้ เขาอดถามขึ้นไม่ได้ “เจ้าจะดูอยู่ข้างบนอย่างนั้นหรือ? ให้ข้าสู้กับพวกสัตว์ร้าย? ข้าคนเดียวสู้ได้เสียที่ไหนเล ล่า?”
“สู้ไม่ได้? อย่างนั้นเจ้าอยากให้น้องสาวของเจ้าโดนกินงั้นหรือ? หรือเจ้าอยากกลายเป็นอาหารของสัตว์ร้าย?” เฟิ่งจิ่วถามเย็นๆ ไม่คิดจะลงไป
อย่างไรก็ออกไปไม่ได้อยู่ดี แต่หากเป็นฮูหยินคนงาม อย่างไรนางจะต้องหาวิธีตามหาพวกเขาจนเจอแน่นอน นี่ก็เดินมานานแล้วด้วย ถือโอกาสพักที่นี่และฝึกฝนเซี่ยอวี้ถังไปด้วยเลยก็แล้วก กัน
“กรรซ์!”
ทันใดนั้น เสียงสัตว์ร้ายคำรามดังก้อง สัตว์ร้ายร่างกายกำยำตัวหนึ่งกระโจนออกมา เซี่ยอวี้ถังตกใจกรีดร้อง รีบ
