ชักกระบี่ยาวตวัดฟันออกไป
เฟิ่งจิ่วดูอยู่บนต้นไม้ เห็นเขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่กระบี่ยาวในมือก็ฟันไปเรื่อยเปื่อย แต่กลับสามารถสังหารสัตว์ร้ายตัวหนึ่งตายได้
มุมปากเฟิ่งจิ่วกระตุก ความสามารถอย่างเขา กลับมีชีวิตรอดมาได้จนถึงวันนี้ ช่างหาได้ยากจริงๆ
“ซี้ด!”
เพราะหลบไม่ทัน แขนของเซี่ยอวี้ถังถูกข่วน เลือดไหลออกมาย้อมเสื้อคลุมของเขาจนกลายเป็นสีแดง
เฟิ่งจิ่วนั่งดูอยู่ตรงนั้น ด้านหนึ่งต้องการให้เขาต่อสู้กับสัตว์ร้ายพวกนี้ ฝึกฝนตนเองอย่างหนัก อีกด้านหนึ่งหากคนของตระกูลหร่วนส่งคนเข้ามา ไม่นานก็น่าจะถึงแล้ว ถึงตอนนั้น นหากพวกเขาสามคนที่อยู่ที่นี่ไม่มีบาดแผลบนตัวแม้แต่น้อยก็คงเป็นเรื่องแปลก
“ท่านพี่! ระวัง!” เซี่ยซือซือนั่งดูอยู่บนต้นไม้ เห็นแขนของเขาบาดเจ็บ ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“โฮก!”
“ซี้ด!” เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด จากนั้นความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนก็ตามมา เห็นสัตว์ร้ายสองตัวประกบโจมตีเข้ามาทั้งข้างหน้าข้างหลัง เขาอดทนต่อความเจ็บปวด ก่อนจะตวัดกระบี่พุ่งเข้า าไปอีกครั้ง
ปกติแล้ว วรยุทธ์ระดับสร้
