บทที่ 814 โอกาส
“พรรคใหญ่ทั้งหลายกดดันลงมา พวกพ่อค้าไม่กล้าค้าขายกับพรรคซานไห่อีกแล้ว”
“ถึงจะบอกว่าพรรคซานไห่เป็นค่ายพรรคหนึ่ง แต่ก็พึ่งพาการเก็บค่าคุ้มครอง ตอนนี้พรรคใหญ่ไม่ให้พวกเขาเก็บค่าคุ้มครองอีกแล้ว พวกเขายังจะทำอย่างไรได้?”
“ไม่มีแหล่งรายได้ใหม่ แหล่งรายได้เดิมของพวกเขาก็ถูกตัดไปแล้ว แม้แต่เขตที่ดูแลอยู่ก็ถูกพรรคใกล้เคียงกลืนกิน…ไม่มีเงินแล้วจะสามารถรั้งคนเอาไว้ได้อย่างไร? คนเบื้องล่างเหล่านั้น คนที่พอมีความสามารถก็หนีไปแล้ว เหลือคนตัวใหญ่แค่ไม่กี่คน รวมถึงพวกคนแก่อ่อนแอกับคนป่วย”
“ตอนนี้พวกเขาห่างจากการสลายพรรคอีกแค่ก้าวเดียวแล้ว”
……
คนที่อนาถที่สุดก็คือหัวหน้าพรรคซานไห่ ใครในพรรคซานไห่ล้วนหนีไปได้ มีเพียงหัวหน้าพรรคที่ไม่อาจหนี
เป็นหัวหน้าพรรคมานาน คุ้นเคยกับการมีอำนาจบารมี ไฉนเลยจะทนรับคำสั่งจากคนอื่นได้?
มิหนำซ้ำ พรรคอื่นก็ไม่แน่ว่าจะยินดีต้อนรับเขา
ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าพรรคซานไห่จึงวางตัวลำบาก
เย่อวี๋หรานค่อนข้างประหลาดใจ “เจ้าไปต้องตาหัวหน้าพรรคซานไห่ได้อย่างไร?”
“ข้าคิดว่าพวกเราควรเข้าหาขุมอำนาจในพื้นที่ ก็เหมือนกับที่พวกเราร่วมมือกับพี่เป้าในตำบลอันจิ่ว ที่เมืองผู่โซ่วก็สมควรหาคนเช่นนั้นสักคน…” จูซานกล่าว “ใช่ว่าข้าจะไม่เคยพิจารณาพรรคอื่น แต่พวกเขาคงไม่อยากพบพวกเรา”
“ทำไม?” เย่อวี๋หรานถามทั้งที่รู้ดี
“ท่านแม่ ท่านลืมความขัดแย้งระหว่างค่ายพรรคกับโจวเสวียไปแล้วหรือขอรับ
