บทที่ 815 พบหัวหน้าพรรคซานไห่
“ยังจะทำอย่างไรได้อีก? ก็นอนอยู่บนเตียงน่ะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะหลังจากนั้นข้าหาคนทำเก้าอี้รถเข็นให้ได้ เข็นพาท่านแม่ออกไปข้างนอกได้บ้าง จนถึงตอนนี้ท่านแม่ก็คงยังไม่ได้ออกไปไหน”
“เก้าอี้รถเข็น?” เสี่ยวเอ่อร์ตัวไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้มาก่อนจึงรู้สึกงุนงง
จูซานทำท่าทางประกอบพลางอธิบาย “ก็คือเก้าอี้ที่มีล้อ เป็นแบบนี้…”
เขาอธิบายไปพลาง สังเกตสีหน้าของเสี่ยวเอ่อร์ตัวไปพลาง เห็นอีกฝ่ายมีท่าทางอ่อนลงแล้ว คล้ายจะไม่ได้สังเกตว่าตนเองปล่อยมือ ในใจค่อยนึกโล่งอก
โชคดีที่ไม่ใช่เด็กดื้อด้าน ไม่อย่างนั้นก็ยุ่งยากแล้ว!
จูซานพูดไปพูดมาก็ถามเรื่องพรรคซานไห่
“ท่านจะถามเรื่องนี้ทำไม?” เสี่ยวเอ่อร์ตัวบ่น กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์นัก “พรรคซานไห่ถูกพวกท่านทำร้ายจนมีสภาพนี้แล้ว ยังมีหน้ามาถามอีก? หรือท่านคิดว่าพรรคซานไห่ยังอนาถไม่พอ?”
จูซานระบายยิ้มออกมา “ในเมื่อรู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพวกข้า ไยต้องพูดจาพาลพาโลเช่นนี้ด้วย?”
เสี่ยวเอ่อร์ตัวเข้าใจคือเรื่องหนึ่ง แต่ปากกลับยังคงไม่ยอมแพ้ “แต่พวกท่านก็ปัดความเกี่ยวข้องไปไม่พ้นอยู่ดี ถ้าไม่ใช่เพราะพวกท่าน เรื่องนี้ก็คงไม่ระเบิดออกมาเร็วเพียงนี้…”
“ถือว่าพวกข้าซวยเอง จบหรือยัง?”
“พวกท่านรนหาที่เอง ผู้ใดใช้ให้พวกท่านมาเมืองผู่โซ่วตอนนี้กันล่ะ?”
“โจวเสวียเปิดเรียนแล้ว ถ้าพวกข้าไม่มาตอนนี้แล้วจะให้มาตอนไหน?” จูซานกล่าว “ตอนนั้นเจ้
