าแนะนำพวกข้าให้อาเฉินเองนี่นา ถ้าเจ้าแนะนำคนที่ไว้ใจได้สักหน่อย คนที่ให้เช่าที่พักคนนั้นก็คงไม่ใส่ร้ายพวกข้าเหมือนพวกคนตระกูลเฉิน และก็คงจะไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นแล้ว”
เสี่ยวเอ่อร์ตัวพูดอะไรไม่ออก เพราะเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดมีเหตุผล
ถ้าเขาไม่ได้เป็นคนกลางแนะนำคนสกุลจูให้อาเฉิน อาเฉินก็คงไม่แนะนำพวกเขาให้คนตระกูลเฉิน คนตระกูลเฉินก็คงจะไม่ได้ใส่ร้ายครอบครัวพี่จูซาน…
หมายความว่าเป็นความผิดของเขาตั้งแต่ต้น?
จูซานรู้สึกว่าตัวเองพูดจาล้ำเส้นเกินไปแล้ว จึงรีบยื่นมือออกมาลูบศีรษะของเสี่ยวเอ่อร์ตัว พูดปลอบว่า “เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดว่าเป็นความผิดของเจ้าอยู่ใช่ไหม? ข้าล้อเล่น เจ้าอย่าคิดจริงจัง”
“แต่ที่ท่านพูดมาก็ไม่ผิด…” เสี่ยวเอ่อร์ตัวกล่าวอย่างลังเล
“คนใช้มีดฆ่าคน เป็นความผิดของมีดอย่างนั้นหรือ?”
เสี่ยวเอ่อร์ตัว “…”
“ก็ได้ ตัวอย่างนี้ไม่ค่อยเห็นภาพสักเท่าไหร่ ข้าเปลี่ยนใหม่ก็แล้วกัน เจ้าเอามีดให้คนอื่นยืมด้วยเจตนาดี แต่คนผู้นั้นกลับเอามีดที่เจ้าให้ยืมไปฆ่าคน เจ้าคิดว่านี่เป็นความผิดของคนที่ให้ยืมมีดอย่างเจ้า หรือเป็นความผิดของมีดกันเล่า?”
“ก็ต้องเป็นความผิดของคนที่ยืมมีดไปฆ่าคนผู้นั้นน่ะสิ มีดพูดจาไม่ได้เสียหน่อย อีกอย่าง คนที่ให้ยืมมีดไปก็ไม่ได้ไปเอาชีวิตผู้อื่นเสียหน่อย”
“นั่นก็ถูกแล้ว ตอนนี้เจ้าก็คือคนที่ให้ยืมมีดไปผู้นั้น ส่วนพวกข้าก็คือมีดเล่มนั้น คนที่ฆ่าคนคือคนตระกูลเฉิน อธิบายเช่นนี้ เ
