จ้าคงเข้าใจแล้วกระมัง?”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสี่ยวเอ่อร์ตัวดูเหมือนจะเข้าใจได้แล้ว เขาถอนหายใจออกมาแล้วกล่าวขออภัยจูซาน “ขอโทษ! พี่จูซาน เมื่อครู่นี้ข้าใช้อารมณ์มากเกินไป”
“ในเมื่อเจ้าขอโทษข้าแล้ว ข้าก็ให้อภัยเจ้า ความจริงที่ข้ามาหาเจ้าก็เพราะมีธุระ หวังว่าเจ้าจะช่วยข้า เจ้าช่วยข้าได้ไหม?” ปลอบเสี่ยวเอ่อร์ตัวเสร็จ จูซานค่อยบอกธุระของตนเองออกมา
เมื่อเสี่ยวเอ่อร์ตัวได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนเองพาไปพบหัวหน้าพรรคซานไห่ เขาก็ไม่ค่อยจะเห็นด้วย
แม้จูซานจะอธิบายว่าที่พรรคซานไห่เป็นเช่นนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา แต่คนอื่นในพรรคซานไห่ไม่ได้คิดเช่นนี้นี่นา เขาเข้าพรรคซานไห่ไปก็เท่ากับรนหาที่ตายชัด ๆ
“พี่จูซาน ท่านไม่อาจไปได้ พวกเขาจะต้องหาเรื่องท่านแน่นอน พวกเขาไม่ใช่เด็กน้อยที่ทำอะไรท่านไม่ได้เหมือนข้าหรอกนะ…ข้าได้ยินพวกผู้ใหญ่พูดกันบ่อย ๆ ว่าอยากแก้แค้นพวกท่าน”
“ถ้าพวกเขาอยากแก้แค้นพวกข้าจริง ถึงข้าไม่ไป พวกเขาก็ยังคงแก้แค้นอยู่ดี ครั้งนี้ข้าอยากพบหัวหน้าพรรคซานไห่ก็เพราะอยากสะสางเรื่องนี้”
เสี่ยวเอ่อร์ตัวพบว่าตนเองเถียงอีกฝ่ายไม่ได้จึงจำต้องรับปาก
“ก็ได้ แต่พวกเราตกลงกันก่อนนะว่าท่านต้องเข้าไปเอง ประเดี๋ยวเกิดเรื่องอะไรขึ้น อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน”
“วางใจเถอะ ข้าไม่โทษเจ้าหรอก”
……
เนื่องจากพรรคใหญ่คอยกดดันทำให้แหล่งรายได้ของพรรคซานไห่ถูกตัดขาด ก็เหมือนกับที่จูซานไปสืบมาก่อนหน้านี้ มีคนไปจากพรรค
