มา จากนั้นก็แบกนางขึ้นหลัง รีบเดินไปยืนข้างๆ เฟิ่งจิ่ว
“เหมือนจะเป็นสัตว์ร้าย ทำไมฟังดูเหมือนมีจำนวนมาก? นี่มันสถานที่บ้าๆ อะไรกันแน่เนี่ย!” เขาเพ่งมองรอบๆ อย่างหวาดระแวง เห็นเพียงใบไม้สั่นไหว ส่งเสียงสวบสาบ แต่กลับไม่รู้ว่าสัต ตว์ร้ายอยู่ห่างจากพวกเขาเท่าใด
เซี่ยอวี้ถังที่ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้แม้จะตกใจ และมีเหงื่อไหลออกจากหน้าผากก็ตาม แต่กลับยังคงฝืนวางท่าเข้มแข็งหนักแน่น แต่พอเขาเห็นท่าทางไม่สะทกสะท้านของเฟิ่งจิ่ว กลับแผดเ เสียงร้องเหมือนแมวขนพองขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“มีสัตว์ร้ายนะ! เจ้าไม่ได้ยินเสียงคำรามนั่นหรือ? สัตว์ร้ายพวกนั้นอาจกำลังมาทางพวกเราก็ได้ เจ้าไม่ตระหนก ไม่กลัวเลยหรือ?” เขาถลึงตา พลางตะคอกอย่างเสียการควบคุมอารมณ์
เขาตกใจจนแทบจะตายอยู่แล้ว หัวใจน้อยๆ ตึงเกร็งไปทั้งดวง แต่ใครจะรู้เฟิ่งจิ่วกลับดูผ่อนคลายขนาดนั้น เขารู้หรือไม่กันแน่ว่าที่นี่เป็นสถานที่แบบใด? รู้หรือไม่ว่าตอนนี้พวก กเขาตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน?
หากไม่ระวัง
