แม้เพียงนิดเดียว พวกเขาสามคนอาจต้องตายอยู่ที่นี่กันหมด แม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ
เฟิ่งจิ่วมองเขาแปลกๆ แวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “เจ้าไม่ต้องแตกตื่นไป นี่ก็ยังไม่โผล่ออกมาไม่ใช่หรือ? อีกอย่าง ที่นี่จะต้องไม่ได้มีแค่สัตว์ร้ายอยู่แค่นี้แน่นอน หากแค่สัตว์ร้ายไม่ก กี่ตัวนี้ก็ทำให้เจ้าตกใจได้ขนาดนี้ อย่างนั้นหลังจากนี้จะไม่แย่เอาหรือ?”
เซี่ยอวี้ถังที่ตอนแรกยังฝืนทำตัวหนักแน่นพอได้ยินอย่างนั้นก็หน้าเสียไปทันที เขาเริ่มลนลานขึ้นมาแล้ว “อย่างนั้นจะทำอย่างไรดี? ทำอย่างไรดีเล่า? ข้ามีวรยุทธ์แค่ระดับสร้างรากฐา าน ไม่ใช่แม้กระทั่งระดับหลอมแก่นพลัง แต่ก่อนไม่เคยเจอสัตว์ร้ายจำนวนมากขนาดนี้ ข้าสู้สัตว์ร้ายพวกนั้นไม่ได้หรอกนะ”
“ท่านพี่ เฟิ่งจิ่วอยู่นี่ ท่านไม่ต้องกลัว” เซี่ยซือซือที่ขี่หลังเขาอยู่กะพริบตาปริบๆ ปลอบเขา นางหันไปมองเฟิ่งจิ่ว เผยรอยยิ้มอ่อนหวาน “เจ้าจะต้องปกป้องพวกข้าแน่นอน ใช่หรือไม่ ?”
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว มองนางแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มตอบว่า “
