มาแล้ว ไปแอบดูสักหน่อยก็ดี ดูว่าใครกำลังดีดพิณ”
เฟิ่งจิ่วถอนหายใจอย่างเอือมระอา “เจ้าเดินไปทั่วเช่นนี้ หากไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้า จะทำให้เกิดปัญหาได้นะ ไปกับข้าเถอะ! พวกเราไปหาแม่ของเจ้ากัน” เธอดึงเขา ใครจะรู้เจ้าหนู นี่กลับหลบมือของเธอแล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“แค่ดูจะเป็นไรไป? อีกอย่าง ที่นี่จะเกิดปัญหาอะไรได้ มีเสียงพิณ จะต้องมีที่ที่คนอยู่แน่ๆ พอดีจะได้ถามเขาว่าพวกเราจะออกจากค่ายกลนี้อย่างไร” เซี่ยอวี้ถังสาวเท้าเร็วๆ เดินตาม เสียงพิณไปข้างหน้า เพียงแต่ ยังคงเดินออกจากค่ายกลไม่ได้อยู่ดี
เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ส่ายหัว ทำได้เพียงคอยเดินติดตามข้างกายเขา หลังจากเดินวนอยู่หลายรอบ เห็นว่าเขาทำท่าจะเดินไปอีกทาง เธอจึงรั้งเขา บอกว่า “ทางนั้นเหมือนจะเ เคยไปแล้วเมื่อกี้ ลองทางนี้ก็แล้วกัน!”
“เคยไปแล้วหรือ?” เขาทำท่าเหมือนสงสัยมาก
“อืม เคยไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนจะเดินไปอีกทาง
เห็นอย่างนั้น เซี่ยอวี้ถังจึงเดินตามเฟิ่งจิ่
