ตัวกันอยู่ที่งานเลี้ยงด้านหน้า เหตุใดนางจึงไม่ไปกันนะ?”
เฟิ่งจิ่วขี้คร้านจะตอบคำ จึงได้แต่เดินตามเขาไป ที่แห่งนี้เธอใช้ดวงจิตสำรวจดูแล้ว มีเด็กสาวคนเมื่อกี้แค่คนเดียว ไม่มีใครอื่นแล้ว ในเมื่อเขาอยากไปดู อย่างนั้นก็ตามใจเขาแล้ว วกัน!
ทั้งสองเดินเข้าไปในส่วนลึกของป่าไผ่ กระทั่งมาถึงเรือนไผ่หลังหนึ่ง เฟิ่งจิ่วใช้ดวงจิตกวาดสำรวจ จึงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นวิ่งเข้าไปหลบอยู่ในป่าไผ่ ลอบประหลาดใจเล็กน้อย ที่นี่คื อตระกูลหร่วน ผู้หญิงคนนี้ก็น่าจะเป็นคนของตระกูลหร่วน เหตุใดเมื่อเห็นพวกเขาแล้วจึงตกใจจนต้องวิ่งมาซ่อนตัวเช่นนี้?
ขณะกำลังครุ่นคิด ก็เห็นเซี่ยอวี้ถังเดินเข้าไปเคาะประตูก่อนแล้ว “มีคนอยู่หรือไม่? แม่นาง? แม่นาง?”
เฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นอย่างนั้นจึงเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะหินที่อยู่นอกเรือนไผ่ เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าแก้มพลางสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ ตอบกลับ บมา
“พะ พวกเจ้าเป็นใคร? พวกเจ้าจะทำอะไร
