?”
ครั้นได้ยินเสียง เซี่ยอวี้ถังฉีกยิ้มกว้าง ตอบว่า “พวกเราเป็นคนจากตระกูลเซี่ย วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของนายหญิงใหญ่ตระกูลหร่วน เชิญแขกจากตระกูลสูงต่างๆ มามากมาย ข้ากับ เด็กรับใช้ของข้าไม่ระวังเดินหลงเข้ามาในค่ายกล ตอนนี้ออกไปไม่ได้ ค่ายกลนั่นเจ้าน่าจะรู้ว่าออกไปอย่างไรกระมัง? เจ้าบอกพวกเราหน่อยเถอะว่าต้องออกไปอย่างไร!”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ยิ้มๆ ค่ายกลนั่นดูเหมือนง่าย ที่จริงซับซ้อนมาก เห็นได้ชัดว่าต้องการแยกป่าไผ่แห่งนี้จากโลกภายนอก ยิ่งไปกว่านั้น รอบๆ ค่ายกลก็ไม่มีองครักษ์คอยเฝ้าคุ้มกันเลย สักคน เห็นได้ชัดคนที่วางค่ายกลไว้รู้ว่า แม้จะมีคนเดินหลงเข้ามาค่ายกลแต่ก็เข้ามาในป่าไผ่ไม่ได้อยู่ดี
ส่วนเด็กสาวที่อาศัยอยู่ที่นี่ ดูท่าทางอายุประมาณสิบกว่าปี เดาว่าคงแก้ค่ายกลนั่นไม่ได้เช่นกัน
“ขะ ข้าไม่รู้” เด็กสาวตอบกลับมาเบาๆ สัมผัสได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียงรางๆ
เซี่ยอวี้ถังตะลึง “ไม่รู้?” เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วด้วยสัญชาตญาณ “นางไม่รู้ แล้วจะทำอย่างไรดี?”
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม ตอบว่า “ท่าน
