เป็นคุณชาย เรื่องนี้จะทำอย่างไรข้าก็ควรฟังเจ้า”
เซี่ยอวี้ถังชะงักงัน ก่อนจะยิ้มแห้งๆ “เมื่อกี้ข้าก็แค่พูดเล่น อีกอย่างนะ อยู่ในบ้านข้าเจ้าก็ไม่ใช่บ่าวแต่อย่างใด แค่ตอนอยู่ต่อหน้าคนนอกต้องบอกว่าเจ้าเป็นเด็กรับใช้ แม้เจ้าจะ ะไปจากบ้านข้าเมื่อใด พวกเราก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้อยู่ดี ใช่หรือไม่?”
เขาเดินมานั่งลงข้างโต๊ะด้วย มองเฟิ่งจิ่ว ก่อนกล่าวว่า “พวกเราก็ออกมานานแล้ว หากยังไม่กลับไปอีก ท่านแม่ของข้าต้องตามตัวไม่เจอแน่”
“งั้นหรือ!”
เธอมองเขาอย่างเฉื่อยชา ก่อนพูดว่า “แต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้นี่นา! ค่ายกลนั่นข้าเองก็ไม่ได้เข้าใจมาก เดินเข้ามาได้ก็เพราะโชคดีล้วนๆ หากเดินกลับเข้าไปอีกครั้ง เดาว่าเดิน จนมืดก็คงออกไปไม่ได้อยู่ดี!”
เซี่ยอวี้ถังมุมปากกระตุก ทำไมคำพูดนี้ฟังดูคุ้นหูนักนะ!
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ตรงนี้ ประตูเรือนไผ่ค่อยๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ เด็กสาวคนนั้นมองลอดออกมาข้างนอก จ้องพวกเขาสองคนอย่างระมัดระวัง บวกกับความสงสัยใคร่รู้
เฟิ่งจิ่วหันไปเห็น เด็กสาวสะดุ้งตกใจเหมือนก
