เสี่ยวเถาเถามองสิ่งของที่ถูกทำลายในบ้านด้วยความเจ็บปวด แต่พยายามแสดงออกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ด้วยการทำสีหน้าเย็นชาแข่งกับแมวดำ
มันวิ่งหนี เขาไล่ตาม และช่างน่าเสียดายที่เจ้าแมวบินไม่ได้…
“ใช่ ฉันพูดไม่ผิด นี่คือแมวของฉัน! ฉันได้ยินมาว่านิสัยของแมวจะเปลี่ยนไปหลังจากที่ทำหมัน ไม่ว่าจะเป็นยังไง มันก็ยังเป็นแมวของฉัน!” เสี่ยวเถาเถาทรุดตัวลง น้ำเสียงของเขาดูอดกลั้น
แมวดำออกตัวปกป้องตัวเองทันที “เมี้ยว เมี้ยว!” เหมียวผู้นี้รักอิสระ ไม่ใช่แมวอ้วนของเอ็ง เอ็งมายุ่งกับไข่ข้า ข้าจะทำให้เอ็งล่มจม! ล่มจม ล่มจม ล่มจมให้หมด!
ตอนนี้ช่องคอมเมนต์ล้วนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
[ฮ่า ๆ ๆ เดี๋ยวคนชั้นล่างได้เรียกตำรวจหรอก]
[เสี่ยวเถาเถา ฟังคำแนะนำของเธอเถอะ นี่อาจไม่ใช่แมวของคุณจริง ๆ]
เจียงชิงเล่าบทสนทนาระหว่างชายกับแมวดำให้กานว่างฟัง จากนั้นก็หัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ แมวดำตัวนี้เป็นแมวจรจัด เสี่ยวเถาเถาจับมันมา ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้”
กานว่างอดไม่ได้ที่จะเอากำปั้นบังริมฝีปาก เขายกมุมปากขึ้น กลั้นรอยยิ้มเอาไว้
“มันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสียงแผ่วเบาดังขึ้น เจียงชิงพลันหันมองและเขาก็เห็นกานซินที่มาปรากฏตัวที่ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว เขาตกใจและแสดงสีหน้างุนงง “อาจารย์…”
กานซินหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากมือเจียงชิง พร้อมไพล่มือไปข้างหลังแล้วเร่งเร้าว่า “รีบไปเข้าเรียนตอนเช้าซะ!”
กานว่างรีบเหยียดมุมปากตรง
