แล้วลากเจียงชิงออกไปทันที
หลังจากที่ทั้งสองเดินออกไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะที่อดกลั้นของกานซินก็ดังขึ้น และเสียงที่ดังตามมาก็คือ เสียงการต่อสู้ระหว่างคนกับแมวในห้องไลฟ์สด
“หยุด! ถ้าแกเชื่อฟังฉัน ฉันจะให้อาหารกระป๋อง อย่าวิ่งหนีสิ!” เสี่ยวเถาเถาหัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็ร้องขอความเมตตา
“เมี้ยว เมี้ยว” …ข้าอยากได้ป๋องแป๋งข้าคืน ไม่ใช่กระป๋องอาหารแมว!
เสียงของแตกดังขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก และเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “เสี่ยวเถาเถา คุณเคยสงสัยหรือเปล่าว่ามันไม่ใช่แมวของคุณ? คุณต้องสงสัยบ้างล่ะ ถึงมันจะคล้ายกันขนาดไหน ถ้ามันไม่ใช่ ก็คือไม่ใช่”
“คุณอยากจะเลี้ยงแมวที่ไม่คุ้นเคย แล้วปล่อยให้แมวแสนรักที่คุณเคยดูแลมาอย่างดีเดินหลงทางและทนทุกข์ทรมานเหรอ? ตอนนี้มันคงรอให้คุณพามันกลับบ้านแล้ว”
เมื่อเสี่ยวเถาเถาได้ยินแบบนี้ เขาก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
เขาปวดใจเมื่อคิดถึงเจ้าแมวของเขาที่ต้องคุ้ยถังขยะข้างนอก ถูกแมวตัวอื่นเตะ และสุนัขจรจัดรังแก ต้องนอนในที่โล่ง ท้องก็ร้องด้วยความหิวโหยเพราะไม่มีใครให้อาหารมัน
[เขาจับแมวตัวอื่นมา แล้วเอาแต่ใส่ใจกับเรื่องของมัน เขาควรจะเสียใจกับแมวแสนรักตัวจริงของเขาที่ต้องทุกข์ทรมานอยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ?]
[เฮ้พวก! นี่ใช่เวลามาทำสารคดีสามสิบวิเกี่ยวกับแมวตัวจริงตัวปลอมหรือยังไง?]
[เหมือนตัวตนของไป๋ลู่เลย! ทั้งที
