ง จะมีครั้งที่สองอีกเหรอ?]
“เมี้ยว เมี้ยว!” แต่ชีวิตที่ผ่านมาของฉันก็ไม่ได้แย่เว้ย! …แมวดำไม่อาจซ่อนสายตาที่ต้องการจะสังหารสัตว์สองขาตัวนี้ได้ แต่ภายใต้สายตาที่เย็นชาของเฝ่ยไป๋ลู่ มันจำต้องกลืนคำสาปแช่งลงไปอย่างไม่เต็มใจ
เสี่ยวเถาเถาได้ดูการถ่ายทอดสดของเฝ่ยไป๋ลู่มาแล้ว จึงรู้ถึงความสามารถของเธอมาบ้าง ทั้งยังได้เห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงของแมวดำ เขาจึงเอามือลูบหน้าของตัวเองด้วยความไม่กล้ายอมรับสิ่งโง่ ๆ ที่เขากระทำลงไป
เขาถามอย่างแผ่วเบาว่า “ถ้าอย่างนั้น แมวแสนรักของฉันอยู่ที่ไหนเหรอ?”
เมื่อเห็นว่าแมวดำไม่อยากถูกกักขัง เฝ่ยไป๋ลู่จึงพูดว่า “ปล่อยมัน แล้วตามมันไป คุณจะเจอแมวของคุณเอง”
หลังจากเก็บมันไว้ได้สองสามวัน แม้แมวดำจะทำให้บ้านของเขาเละเทะ แต่เมื่อมันกำลังจะจากไป เสี่ยวเถาเถาก็รู้สึกไม่เต็มใจนัก
เสี่ยวเถาเถาคิดกับตัวเอง ยังไงมันก็เป็นแมวจรจัดอยู่แล้ว ทั้งเขายังทำให้มันเสียไข่ทั้งสองลูก เขาก็ควรจะมอบที่พักให้มันนี่นา…
แต่ทันทีที่แมวดำหลุดมือ มันก็รีบวิ่งหนีไป
“เมี้ยว ๆ” …ยะฮู้! เป็นอิสระแล้ว!
แมวดำวิ่งเร็วราวกับสายฟ้า เสี่ยวเถาเถาตกตะลึง และความเศร้าในใจของเขาก็หายไปทันที เขารีบวิ่งตามมันไป…แมวแสนรักของเขา
เสี่ยวเถาเถาไล่ตามมันไปจนสุดถนน แล้วกล้องก็หยุดสั่นลง
[โอ๊ย เวียนหัวจริง ๆ]
[ว่าแต่ทำไมแมวตัวนี้ถึงหยุดวิ่งล่ะ?]
เสี่ยวเถาเถาคุกเข่า หอบหายใจ เขามองแมวดำที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้สีเขี
