ยวที่อยู่ไม่ไกล เขาพูดพร้อมกัดฟัน “วิ่งสิ ทำไมไม่วิ่งต่อล่ะ?”
ราวกับได้ยินเสียง แมวดำก็เดินตรงมาคลอเคลียขากางเกงของเสี่ยวเถาเถาอย่างเสน่หา แล้วร้องออกมา “เหมียว~”
นิสัยเปลี่ยนแล้วเหรอ? รู้ว่าวิ่งไม่ไหวเลยยอมแพ้งั้นเหรอ?
เสี่ยวเถาเถามึนงง
ไม่ว่าในใจเขาจะโกรธมากแค่ไหน แต่ความรู้สึกก็มลายหายไปแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะลูบหัวมัน
“ฉันหวังว่าจะทำให้ดีกว่าก่อนหน้านี้ ไม่ต้องห่วง นับจากนี้ฉันจะเลี้ยงนายเอง!”
เฝ่ยไป๋ลู่พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “เสี่ยวเถาเถา คุณไม่สังเกตเหรอว่านี่ไม่ใช่แมวตัวเมื่อกี้ มันเป็นแมวแสนรักของคุณหรือเปล่า?”
เสี่ยวเถาเถาพลันตกตะลึง
[อุ๊บ! ฮ่า ๆ ไม่รู้ว่าต้องเสียใจกับแมวแสนรัก หรือพูดไม่ออกกับแมวตัวปลอมดี]
[คิดว่าแมวตัวปลอมเป็นแมวของตัวเอง และคิดว่าแมวของตัวเองเป็นตัวปลอม คุณนี่จริง ๆ เลย เสี่ยวเถาเถา!]
เสี่ยวเถาเถากับแมวน้อยมองหน้ากัน แต่ตัวมันดำมากจนแยกความแตกต่างไม่ออก
แมวแสนรักอารมณ์ดี มันวนเวียนอยู่รอบ ๆ เถาเถาสองสามครั้ง แล้วกลับเข้าไปในพุ่มไม้ พอออกมาอีกครั้งก็มีถุงขยะสีดำคาบอยู่ในปาก
ชาวเน็ตมองผ่านมุมกล้องไม่ชัด จึงสงสัยว่ามันคืออะไร
แต่เสี่ยวเถาเถาทนไม่ได้ที่จะมอง
เขาอายเกินกว่าจะสู้สายตาชาวเน็ต
ใช่! ถุง! ถุงขยะ!
เขากำลังจะบ้าตาย แมวแสนรักของเขาไปเก็บขยะกินแล้ว!
แมวแสนรักลากขยะไปสองสามก้าว จากนั้นก็หันไปมองเสี่ยวเถาเถาทุกครั้งที่ออกเดิน
เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ตา
