บทที่ 24 โต้กลับ
เฝ่ยไป๋ลู่โยนใบฮว๋ายสีเขียวมรกตขึ้นไปในอากาศ ทันใดนั้นก็เกิดลมพัดแรงเสียงดัง ‘หวือ’ ทำให้ชายเสื้อขยับ
ใบฮว๋ายเรียวยาวที่บางและยืดหยุ่น แข็งแรง ลอยค้างอยู่กลางอากาศเสมอ
เฉินซีมองดูภาพที่ไม่ตรงตามหลักวิทยาศาสตร์ตรงหน้าโดยไม่กล้าพูดอะไร ด้วยกลัวว่าจะขัดจังหวะการร่ายคาถาของอาจารย์
สีหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่สงบ มือของเธอผนึกอยู่ที่จุดอิ่นถาง และที่กำลังท่องอยู่คือ มนต์เทพบิดาแห่งดินแดนบรรพชา*[1] ซึ่งเป็นหนึ่งในมหามนต์ที่ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิเต๋า โดยหน้าที่ของมันคือการเชิญองค์เทพประทับกลับคืนสู่ตำแหน่ง
และ ‘เทพ’ ที่เธออยากอัญเชิญคือ ต้นฮว๋ายร้อยปีใจกลางชุมชน!
ต้นฮว๋ายเป็นไม้ยืนต้นที่ทั้งอายุยืนและแข็งแกร่ง มันจะช่วยคุ้มครองและดึงดูดทรัพย์ จึงมีคนจำนวนมากต่างมาโค้งคำนับอธิษฐานขอพร
คนเหล่านี้มาแล้วก็ไป แต่มันยังคงยืนตระหง่านมั่นคงฝ่าลมและฝน คอยปกปักรักษาอยู่เสมอ
ในยุคที่ขาดศรัทธา เป็นเรื่องยากที่จะเจอเทพเจ้า ดังนั้นเธอจึงยืมพลังจากการที่มนุษย์มาอธิษฐานร้องขอความสงบสุข ความหวังที่จะประสบความสำเร็จ และจิตวิญญาณของการปกปักรักษาของต้นฮว๋าย ให้เรียกโชคของเฉินซีที่ถูกขโมยไปคืนมา
ถึงเรียกกลับมาไม่สำเร็จ อย่างน้อยเธอก็ต้องหยุดไม่ให้โชคของเฉินซีถูกขโมยต่อ และทำให้คนที่วางค่ายกลนี้เจอผลสะท้อนกลับไป เฝ่ยไป๋ลู่หวังว่าทุกอย่างจะกลับคืนมาเป็นปกติ และคนที่ทำชั่วต้องได้ชั่ว!
บนตัวเฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีของท
