ี่จะตั้งแท่นบูชา กระทั่งของอย่างผ้ายันต์ก็ไม่มี หากต้องการเชิญองค์เทพด้วยใบฮว๋าย อุปสรรคย่อมใหญ่หลวงอย่างไม่ต้องสงสัย และในวินาทีนั้นเองลมก็พัดกระหน่ำอย่างรุนแรง
“อาจารย์…” เฉินซีทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว เขาหมอบตัวต่ำอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา พยายามเกาะพื้นเอาไว้สุดกำลัง เพราะเขาเกือบจะถูกแรงลมที่แปลกประหลาดนี้พัดปลิวไปแล้ว
เฝ่ยไป๋ลู่ได้ยินก็ออกจากสมาธิ ยกมือขึ้นวาดรูปร่างยันต์ที่มองไม่เห็นใส่เขา
พลันเฉินซีรู้สึกดีขึ้นมาก และไม่ต้องให้เฝ่ยไป๋ลู่บอก เขาก็กลิ้งตัวหลบไป ก่อนจะค่อย ๆ คลานออกมาจากดาดฟ้าที่อันตรายนี้ ไม่อยู่เพิ่มภาระให้อาจารย์อีก
“องค์เทพไท่ซ่าง*[2]มีบัญชา จงค้นหาวิญญาณร้าย เทพธรรมบาลรักษาพระธรรม สวดมนต์อารักขา…” ดวงตาสีเข้มของเฝ่ยไป๋ลู่ฉายแสงสีม่วงสว่างวาบ และลมที่พัดแรงราวกับสัตว์ร้ายก็หยุดลง เธอเห็นโชคบนร่างของเฉินซีที่ถูกดึงออกไปอย่างต่อเนื่องได้ยุติลงแล้ว และโชคดีเหล่านั้นก็ได้ไหลกลับมา วิญญาณชั่วร้ายที่ออกมาจากบ้านเฉินตงพลันหายวับไปราวกับถูกเผา
นอกจากนี้ก็ยังมีพลังแห่งชีวิตบางส่วนแผ่ออกมาจากต้นฮว๋าย ลอยไปที่ตัวเฉินซี ชดเชยพลังจิตวิญญาณของเขาที่สูญเสียไป
เฉินซีนับว่ายังมีความโชคดีในความโชคร้าย เขาได้รับการปกปักรักษาเพิ่มขึ้นมาอีกไม่น้อย
หลังจากเรียกโชคของเฉินซีกลับมาได้สำเร็จ สีหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่กลับยิ่งเคร่งขรึมขึ้น
โชคของเฉินซีที่ถูกขโมยไปได้หลั่งไหลกลับมาจากสองทิศทางที่
