ขึ้นได้ ทั้งยังมีพลังงานเหลือจนเรียกโชคทั้งหมดที่เขาใช้อยู่กลับคืนไปได้อีก จนเขาไม่มีพลังเหลือให้ต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ใครบนโลกนี้ที่จะมีความสามารถอันทรงพลังเช่นนี้ได้?
เขารู้จักเทียนฉื่อทุกคนของเมืองเจียง และย่อมไม่มีใครที่มีความสามารถระดับนี้!
เทียนฉื่อจากนอกเมืองงั้นเหรอ?
“ศิษย์พี่รอง พูดตามตรงที่ผมมาหาพี่ครั้งนี้ก็เพื่อพักฟื้น แล้วก็เป็นเพราะค่ายกลถูกตีกลับด้วยเช่นกัน” อาจารย์หลินยิ้มอย่างขมขื่น “จู่ ๆ เมืองเจียงก็มีเทียนฉื่อที่เก่งกาจปรากฏตัวขึ้น แต่ผมหาไม่เจอว่าเป็นใคร…ช่วงนี้พวกเราคงต้องหลีกเลี่ยงศัตรูที่แข็งแกร่งนี้ไปก่อน รอจนหายดีจากอาการบาดเจ็บค่อยเรียกให้ศิษย์พี่คนอื่น ๆ มาช่วยกันตามหาตัวคนคนนั้น!”
“อือ นี่คือทั้งหมดที่เราทำได้ตอนนี้” หานซุ่นเซิงสีหน้ามืดมน พูดจบก็ไอเป็นเลือดออกมาอย่างทนไม่ไหว
เมื่อเห็นสภาพที่น่าสังเวชของหานซุ่นเซิง อาจารย์หลินก็อดไม่ได้ที่จะจับหน้าอก ใจยังคงมีความหวาดกลัวต่อความเจ็บปวดจากการถูกโต้ค่ายกลกลับไม่หาย
เมื่อเขานึกถึงครอบครัวเฝ่ยก็นึกถึงเฝ่ยไป๋ลู่ที่ทำให้เขาดูแย่ในที่สาธารณะ ในดวงตาของเขาพลันส่องประกายความเกลียดชังวาบขึ้นมา
อาจารย์หลินกลอกตา แล้วบอกเรื่องของครอบครัวเฝ่ยกับหานซุ่นเซิงว่า “ศิษย์พี่รอง หยดเลือดหัวใจของเฝ่ยไป๋ลู่คนนั้นมีผลที่น่าอัศจรรย์ ถ้าเราถลกหนังแล้วเจาะเลือดของเธอ อาการบาดเจ็บภายในที่เราได้รับจะต้องหายอย่างรวดเร็วแน่นอน นอกจาก
