ยยิ้ม “แต่ปล่อยให้เฉินกงอยู่ในคุกไปสักสองสามปีก่อนนะ”
ทันใดนั้นดวงตาของเฉินตงก็เบิกกว้าง มองไปทางเฉินซีอย่างไม่อยากเชื่อ
“โอ้ ดูเหมือนว่านายจะรู้แค่ลูกชายตัวเองติดคุก แต่ยังไม่รู้ว่าภรรยาเป็นอัมพาตเพราะถูกป้ายโฆษณาทับสินะ? ตอนนี้เธอก็นอนอยู่ข้าง ๆ นายนี่แหละ” เฉินซีแสดงน้ำใจ ขณะที่มองเข้าในดวงตาของเฉินตงซึ่งเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทในแววตาคู่นั้น แล้วเฉินซีก็พูดต่อ “นายจะต้องหายป่วยเร็วหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นหุ้นของบริษัทจะถูกคนแย่งไป แล้วจะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลของพวกนายสองคนในอนาคต”
เฉินซีแทงมีดเข้าไปในแอปเปิล แรงที่ใช้นั้นราวกับเขาคิดว่าลูกแอปเปิลคือเฉินตง “นายยืมโชคของครอบครัวฉันไปนานขนาดนั้น และเกือบจะทำให้ครอบครัวฉันต้องบ้านแตกสาแหรกขาด ตอนนี้เป็นเวลาที่นายต้องคืนมันกลับมาแล้ว”
ในตอนแรกเขาอยากจะฆ่าเฉินตงจนแทบทนไม่ไหว แต่แล้วก็รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำลายตัวเองเพราะคนพรรค์นี้ ไม่ช้าก็เร็วครอบครัวเฉินตงจะต้องได้รับผลกรรมที่ตามมาอย่างแน่นอน
เป็นอย่างที่คาดไว้จริง ๆ หลังจากแลกเปลี่ยนเอาโชคกลับมาแล้ว ครอบครัวของเขาก็ค่อย ๆ ดีขึ้น และครอบครัวของเฉินตงกำลังเจอกับปัญหาต่าง ๆ มากมาย
“อึก!” ดวงตาเฉินตงแดงก่ำ กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยว ขณะจ้องมองเฉินซีที่จากไป
เฉินซีละทิ้งความกังวล และกลับไปยังห้องผู้ป่วยที่ภรรยาเขาพักฟื้นอยู่อีกครั้ง
เขามองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านข้า
