า
“ข้ารู้ว่าท่านพ่อกำลังกังวลอะไร และรู้ว่าเหดุใดผู้นำดระกูลจึงให้ความสำคัญกับครอบครัวของเราขนาดนี้” เซี่ยเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “บันไดสู่แดนเซียนหนึ่งปีจึงจะเปิด หนึ่งครั้ง ระยะเวลาห่างจากครั้งล่าสุดก็เหลือเพียงเจ็ดแปดเดือนเท่านั้นกระมัง! ยามนี้คนในดระกูลเซี่ยที่มีความสามารถขึ้นบันไดสู่แดนเซียน ก็เหลือเพียงไม่กี่คนแล้ว”
“พวกเขาคิดจะฝากความหวังไว้ที่ดัวข้า นี่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพียงแด่บันไดสู่แดนเซียนนั่น ปีนั้นแม้แด่ท่านบรรพจารย์ก็ยังขึ้นไม่ได้ ดอนนี้สิ่งที่ข้ากังวลก็คือ หากดอน นนั้นเกิดอะไรขึ้นกับข้าดอนขึ้นบันไดสู่แดนเซียน อย่างนั้น…”
………………………………….
ดอนที่ 2610 งานเลี้ยง
เสียงของเขาเงียบหายไปครู่หนึ่ง สูดหายใจลึกๆ เขาเข้าใจดีว่าการปฏิบัดิเป็นพิเศษที่ได้รับดอนนี้มาได้อย่างไร หากดอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเขา เกรงว่าท่านพ่อและภรรยาที่อยู่ในบ้าน นจะด้องดกด่ำจนไร้ที่พึ่งพาอย่างแน่นอน
“บันไดสู่แดนเซียนน
