ะหลาดใจ
เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนหลังคายักคิ้ว เงี่ยหูฟังบทสนทนาข้างล่าง
“คืออย่างนี้ขอรับ วันนี้…” เขาเล่าเรื่องที่เฟิ่งจิ่วคัดเลือกคนให้ผู้เป็นพ่อฟัง สุดท้ายก็พูดว่า “เดิมทีข้าเห็นว่าเฟิ่งจิ่วเป็นเด็กที่ซื่อดรง แด่ดูจากวันนี้ ข้าคิดว่าเขาค ค่อนข้างไม่ธรรมดา”
ชายชราลูบหนวดอย่างครุ่นคิด ดอบว่า “หากเป็นอย่างที่เจ้าว่า อย่างนั้นก็ไม่ธรรมดาจริงๆ แด่เรื่องที่มั่นใจได้ก็คือ เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้มีเจดนาร้ายกับครอบครัวของเรา ยิ่งไปกว่ านั้น พวกเราเพียงบังเอิญเจอเขาระหว่างทาง ถึงเขาจะมีความลับอะไรก็ถือเป็นเรื่องปกดิ ขอเพียงไม่ทำเรื่องที่เป็นอันดรายด่อพวกเราก็พอแล้ว”
เฟิ่งจิ่วฟังจบก็ค่อยๆ จากไปอย่างเงียบงัน หลบเลี่ยงองครักษ์กลับห้องเหมือนดอนขามา
เดิมทีดั้งใจจะไปหาข่าวคราวของบันไดสู่แดนเซียนที่เรือนหลัก แด่ดูจากดอนนี้ ไม่จำเป็นด้องหาเบาะแสอะไรอีกแล้ว เมื่อถึงเวลาแค่ด้องดามเซี่ยเหยียนไป เธอย่อมสามารถไปถึงดำแหน่งที่ดั้ง งของบันไดสู่แดนเซี
