็บแล้ว”
ชายชราหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ในแววตาเคลือบความสงสัย “เมื่อกี้ข้าเห็นฝีเท้าของเขาดูประหลาดมาก เพียงขยับก้าวฝีเท้าเงาร่างก็พุ่งโฉบออกไปแล้ว ค ความเร็วนั่น ดูไม่เข้ากับระดับวรยุทธ์ของเขาเลย”
ชายวัยกลางคนมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองภรรยาและลูกๆ ที่รายล้อมเด็กหนุ่มอยู่ สีหน้าฉายแววหนักอึ้ง “ท่านพ่อ พวกเรายังไปไม่ถึ งตระกูลใหญ่ก็เป็นอย่างนี้แล้ว หากไปถึงที่นั่น จะเกิดเรื่องอย่างนี้ทุกวันหรือไม่? ท่านก็รู้ พวกเขาล้วนไม่ถนัดเรื่องการแข่งขันและต่อสู้ ข้าเป ป็นห่วงจริงๆ ว่าพวกเขาจะก่อเรื่องอะไรที่ตระกูลใหญ่เข้า”
“เจ้าก็อย่าพูดส่งเดช” ชายชราเอ่ยเสียงขรึม “ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานใดๆ ว่าเป็นฝีมือของคนจากตระกูลใหญ่ ไม่อาจคาดเดาส่งเดชได้”
“นอกจากพวกเขายังมีใครได้อีก? ครั้งนี้หากไม่ใช่คนของตระกูลใหญ่ให้พวกเราย้ายไปที่ตระกูลใหญ่ ระหว่างทางพวกเราก็คงไม่ต้องเจอเรื่องอย่างนี้”
“เอาละ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง ไปดูเจ้าหนุ่มนั่นก่อน” ชายชราพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปทางเฟิ่
