บทที่ 812 รังเกียจ
ความจริงแล้วตอนเริ่มแรกนั้น พี่น้องสกุลจูยังไม่ได้แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันเหมือนตอนนี้
จูซานยังไม่โต จูซื่อกับจูอู่ก็ยังเด็กมาก พวกเขาจึงทำเรื่องผิดพลาดเป็นบางครั้งบางคราว
เพื่อจะได้ไม่ต้องถูกลงโทษ พวกเขาก็จะ ‘โกหก’ ปัดความรับผิดชอบ
ยามนั้น จูต้ากับจูเอ้อร์รักใคร่เอ็นดูน้องชายของพวกตนจากใจจริง เห็นพวกเขาจะถูกจูเหล่าโถวตี บางครั้งก็จะก้าวออกมาพูดว่าตนเองเป็นคนทำ
เพราะพวกเขารู้สึกว่าตนเองอายุมากกว่า ถูกตีก็ไม่เป็นไร แต่น้องชายไม่เหมือนกัน พวกเขาอายุยังน้อย ร่างกายทนรับไม่ไหว
ขณะที่สองพี่น้องรำลึกถึงเรื่องสมัยเด็กก็ได้ยินเสียงหลิ่วซื่อมาเรียกพวกเขาไปกินข้าว
เย่อวี๋หรานไม่อยู่ แต่สมาชิกสกุลจูก็ยังมีมาก ต้องใช้โต๊ะตัวใหญ่ นั่งเบียดรับประทานอาหารด้วยกัน
ในฐานะที่เป็นแขกผู้มาเยือน เปี้ยนชิวอิ่งจึงถูกเชื้อเชิญมาร่วมโต๊ะ
แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่า ‘ความขัดสน’ ของสกุลจูจะเกินกว่าที่นางคาดคิดเอาไว้เสียอีก
อย่าเห็นว่านางเป็นลูกสาวของคนสวนดอกไม้คนหนึ่ง แต่เพราะบิดาของนางมีงานทำจึงได้สวมอาภรณ์ชั้นดีกินอาหารเลิศรสมาตั้งแต่เด็ก ประกอบกับนางยังเป็นสาวใช้คนสนิทของคุณหนูตระกูลใหญ่ จึงถูกประคบประหงมมาราวกับเป็น ‘คุณหนูชั้นรอง’
ตอนเด็กสามารถนอนด้วยกันกับคุณหนู รับประทานอาหารด้วยกัน กฎระเบียบไม่ได้เคร่งครัดมากนัก
แต่เมื่อคุณหนูอายุมากขึ้น กฎระเบียบของสาวใช้ก็ต้องถูกหยิบยกขึ้นมาใช้งาน
เปี้ยนชิวอิ
