บทที่ 811 ข้าไม่ให้ท่านแบกหม้อก้นดำหรอก
คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ไม่เคยได้ออกมาพบโลกภายนอก พวกนางไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็พอจะจินตนาการออกว่า…น่าจะใกล้เคียงกับแม่นางเปี้ยนผู้นี้กระมัง
หลินซื่อแววตาสว่างวาบ คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ถ้าสกุลจูรับคนนอกแซ่ผู้นี้เข้ามาอีกคน น้องสาวกับหลานสาวของนางก็คงไม่สะดุดตาเหมือนที่ผ่านมาแล้วน่ะสิ?
เพราะสกุลจูรับคนจากบ้านเดิมของนางมาอยู่ด้วย หลินซื่อกลัวว่าจะถูกคนสกุลจูรังเกียจ ปกติจึงมักแย่งทำงานต่อหน้าแม่สามีและบรรดาพี่สะใภ้ น้องกับหลานสาวของนางก็เช่นกัน
ช่วยไม่ได้ พวกนางรู้สึกไม่มั่นคงนี่นา
คนเรากลัวการเปรียบเทียบ ถ้าเปี้ยนชิวอิ่งที่เป็น ‘คนนอก’ ยังสามารถอยู่ในเรือนสกุลจูได้ การที่คนจากบ้านเดิมของนางมาขอพึ่งพาก็ถือว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลน่ะสิ?
เมื่อคิดเช่นนี้ หลินซื่อก็อยากให้เปี้ยนชิวอิ่งอยู่ด้วยใจจะขาด จะได้มาช่วยแบ่งเบาภาระนาง
“แม่นางเปี้ยน เจ้าแซ่เปี้ยนกระมัง?” หลินซื่อเผยรอยยิ้มเป็นมิตร เป็นฝ่ายเข้าหาเปี้ยนชิวอิ่งก่อน
“สวัสดี ข้าแซ่เปี้ยน เจ้าเรียกข้าว่าอิ่งเอ๋อร์ก็ได้…” เปี้ยนชิวอิ่งแสดงท่าทางเกรงอกเกรงใจ“ขอโทษจริง ๆ ที่มาเยือนกะทันหันเช่นนี้ สร้างปัญหาให้พวกเจ้าแล้ว”
“ไม่เป็นไร ถ้าแม่สามีของพวกข้าอยู่ด้วยก็คงรับปากให้เจ้าอยู่ด้วยแน่นอน แม่สามีของพวกข้าเป็นคนดีมาก ชอบช่วยเหลือคนอื่น โดยเฉพาะแม่นางที่โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ถ้าได้เห็นเป็นต้องใจอ่อน…” หลินซ
