บทที่ 810 ที่บ้านมีแม่นางแปลกหน้าเพิ่มมาคนหนึ่ง
จูอู่ได้ยินดังนั้นก็มองมาอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่รอง…”
ท่านพูดล้อเล่นอะไร เรื่องนี้มีพิรุธชัด ๆ แต่ท่านกลับรับปากไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?!
จูเอ้อร์ถลึงตาใส่เขา “ทำไม เรื่องนี้ข้ายังจะตัดสินใจไม่ได้? ข้าเป็นพี่เจ้าหรือเจ้าเป็นพี่ข้ากันแน่?”
เอาเถอะ นี่คือพี่ชายของเขา ก่อนที่เขาจะหาหลักฐานออกมาได้ก็ไม่สะดวกจะโต้แย้งจริง ๆ นั่นแหละ จูอู่ได้แต่ดึงจูเหล่าโถวเข้ามาอย่างไร้ทางเลือก “เรื่องนี้ควรถามท่านพ่อไม่ใช่หรือ?”
จูเหล่าโถวที่ถูกพาดพิงพลันทำอะไรไม่ถูก “หืม?”
ข้าตัดสินใจเรื่องนี้ได้ด้วย?
จริงด้วย เมียเฒ่าไม่อยู่ ตอนนี้คนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านก็คือข้า…
ช้าก่อน ทำไมเมียเฒ่าไม่อยู่ คนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านถึงเป็นข้า? ตอนนางอยู่กลับไม่ใช่ข้า?
ความสงสัยในชั่วขณะนั้นยังไม่ทันได้ขบคิดให้กระจ่างก็ถูกจูเอ้อร์ถามแทรกขึ้นมา
“ท่านพ่อ ท่านก็คิดว่าแม่นางเปี้ยนน่าสงสารเหมือนกันใช่ไหมขอรับ รับนางไว้คงไม่มีปัญหาอันใดกระมัง?” จูเอ้อร์กล่าว “ถ้าท่านแม่อยู่ด้วย จะต้องรับปากแน่นอน…”
“นี่ พี่รอง ท่านอย่ามาชี้นำท่านพ่อสิเจ้าคะ ท่านแม่จะรับปากหรือไม่ พวกเราไม่มีใครรู้เสียหน่อย” จูปาเม่ยพูดแทรกเขา
จูเอ้อร์แย้งกลับ “ทำไมจะไม่รับปาก? ตอนแรกมีหลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ย หลังจากนั้นยังมีเด็กสกุลหลี่ว์สามคนนั้นอีก ท่านแม่ก็ตัดสินใจรับไว้หมดเลยไม่ใช่รึ? พวกเจ้าเคยเห็นท่านแม่ปฏิเส
