บทที่ 809 พี่ชายกับน้องสาวทะเลาะกัน
ขณะที่พวกเขาคิดจะเอ่ยปากถาม จูอู่ก็กล่าวขึ้นเนิบช้า “ใบหน้าของเจ้าไม่มีจุดสังเกตที่สะดุดตาจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าภาพเหมือนไม่ได้สมจริงมาก คนอื่นก็คงมองไม่ออก…”
จูเอ้อร์หมดคำจะพูด: เจ้าห้ากำลังทำอะไรอยู่?
จูปาเม่ยออกจะผิดหวัง: เห็นทีพี่ห้าคงไม่พบพิรุธอะไร แย่แล้ว ผู้หญิงคนนี้จะอยู่ที่นี่จริง ๆ หรือ? ถ้าท่านแม่กลับมาเห็นเข้าจะตำหนิพวกนางหรือไม่?
เปี้ยนชิวอิ่งนึกโล่งอก เผยสีหน้าขัดเขินออกมา
ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ถูกชายอื่นจับจ้องเช่นนี้แล้วไม่หน้าแดงเสียเลยก็ดูไม่ปกติเกินไปแล้ว
นางกล่าวอย่างขัดเขินว่า “นายท่านผู้เฒ่าก็เคยชมว่าข้าผิวพรรณดี ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย…”
ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบา ทั้งยังทิ้งหางเสียงไว้อย่างน่าสงสัย
จูปาเม่ยมุ่นคิ้ว เพราะนางไม่ชอบหางเสียงนั้นเลย ฟังดูเปราะบางน่าทะนุถนอม บันดาลให้คนฟังรู้สึกว่าด้อยกว่า
“แต่” จูอู่กลับลำกะทันหัน “เจ้าบอกว่าแม่ข้าซื้อพริกมาจากพ่อเจ้า เจ้ามีหลักฐานไหม?”
เปี้ยนชิวอิ่งตกตะลึง นางเงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างไม่อยากเชื่อ “เรื่องแบบนี้ข้าจะไปหาหลักฐานมาจากที่ไหน?”
อย่าว่าแต่นางที่ประหลาดใจ กระทั่งจูเหล่าโถวกับจูเอ้อร์ก็ประหลาดใจเช่นกัน: เรื่องแบบนี้เจ้าห้าก็ถามออกมาได้?
มีเพียงจูปาเม่ยที่อุทานชมเชยในใจ: เยี่ยมมาก พี่ห้า!
“เจ้าไม่มีหลักฐานแล้วเจ้ากล้าพูดได้อย่างไรว่าแม่ข้าซื้อพริกมาจากพ่อเจ้า?” จูอู่มีสีหน้าเฉยเมย กล่า
