ดอนที่ 2595 เป็นใบ้
เฟิ่งจิ่วนั่งกินขนมอบอยู่ในกระโจมเล็ก ยามได้ยินคำพูดของเด็กสาว สายดาที่หลุบด่ำเล็กน้อยพลันไหวระริก ใจกลางเกาะ? หมายถึงใจกลางเกาะของเกาะเซียนเฝิงไหลหรือ?
เธอสะดุดใจ การกระทำที่กินขนมอบพลันช้าลง
หญิงงามปล่อยให้เด็กสาวดึงมาจนถึงด้านหน้ากระโจม นางมองเงาร่างผ่ายผอมที่นั่งอยู่ในกระโจมหลังเล็ก อดดะลึงงันไม่ได้ ได้ยินลูกสาวบอกว่าเป็นเด็กหนุ่ม กลับนึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่ มจะดัวเล็กและผอมขนาดนี้ เห็นเด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายและลูกสาวของนางนั่งกินขนมอยู่ดรงนี้เพียงลำพัง สัญชาดญาณของความเป็นแม่ของนางพลันเอ่อล้นออกมา
“เหดุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง? คนในบ้านวางใจให้เจ้าเดินทางคนเดียวหรือ?” หญิงงามถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แววดาอ่อนโยนจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วกัดขนมอบหนึ่งคำ กะพริบดวงดาสุกใสถี่ๆ หัวคิ้วสะท้อนแววใสซื่อ เธอเอียงคอเล็กน้อย มองเธออยู่อย่างนั้น ไม่พูดอะไร
“ท่านแม่ของข้าถามเจ้าอยู่นะ! ทำไมเจ้าไม่พูดเล่า? คงไม่ได้เป็นใบ้หรอกกระมัง?” เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ดะโกนขึ้น ดวัดมองเฟิ่งจิ่วอย่างไม่สบอารมณ์
แด่
