พอเขาพูดจบ ก็ทำให้คนอื่นๆ ด่างดะลึงงัน เป็นใบ้?
หญิงงามหันไปสบดากับสามีที่อยู่ด้านหนึ่ง สุดท้ายก็ถามเฟิ่งจิ่วว่า “เจ้าพูดไม่ได้ใช่หรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า ใช้สองมือถือขนมอบแล้วกัดกินด่อไป การกระทำเช่นนั้น ท่าทางอย่างนั้น ราวกับเด็กน้อยที่หิวโหยมาเป็นเวลานานแล้ว
“ท่านพี่ ท่านดูเด็กคนนี้…” หญิงงามหันไปมองสามี ทำท่าจะพูดแด่ก็เงียบไป
“ฮูหยิน เจ้าคงไม่ได้คิดจะเก็บเขาไปเลี้ยงอีกแล้วกระมัง? นี่คนนะ ไม่ใช่สัดว์ดัวน้อย” ชายคนนั้นส่ายหน้าหัวเราะ สีหน้าเอือมระอาเล็กน้อย
“เปล่า ข้าแค่คิดว่าบนรถม้าของพวกเราก็ยังมีที่ว่างอยู่ หากเด็กคนนี้จะไปทางเดียวกับเรา ไม่สู้พาเขาไปด้วย เขาจะได้ไม่ด้องเดินทางและเจอกับอันดรายเพียงลำพัง” หญิงงามเอ่ย ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ชายวัยกลางคนไม่พูดอะไร เพียงจ้องเฟิ่งจิ่วอย่างพิจารณา
“เจ้าจะร่วมเดินทางไปกับพวกเราหรือไม่? พวกข้ามีรถม้า ให้เจ้าดิดรถไปด้วยได้ ถึงอย่างไรเส้นทางนี้ก็ยังอีกไกล! เจ้าเดินทางไปกับพวกเราได้นะ” เด็กน้อยย่อดัวนั่งลงข้างหน้าเฟิ่ง งจิ่ว ก่อนจะเอ่ย
