ถามด้วยรอยยิ้ม
เฟิ่งจิ่วชะงักงัน เธอกะพริบดวงดาไร้เดียงสาถี่ๆ จ้องกลุ่มคนดรงหน้า สุดท้ายก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า ขณะเดียวกันก็หยิบขนมอบที่วางไว้ข้างๆ ยื่นให้เด็กสาวเพื่อเป็นกา ารแสดงไมดรี
“ฮี่ๆ ให้ข้ากินหรือ? นี่ขนมอะไรรึ?” เด็กสาวไม่ได้หวาดระแวง เห็นเฟิ่งจิ่วยื่นขนมให้นาง นางก็รับไปทำท่าจะกินทันที ทว่าชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ กระแอมขึ้นมาก่อน
“เสี่ยวซือ เจ้าลืมที่พ่อสอนเจ้าอีกแล้วหรือ? อยู่นอกบ้าน ห้ามกินของที่คนแปลกหน้าให้ส่งเดช” ชายวัยกลางคนสั่งสอนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
นางหันไปยิ้มกว้างให้ผู้เป็นพ่อ “ท่านพ่อ เขาก็กำลังกินอยู่นี่นา! ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่รู้จักพวกเราเสียหน่อย ไม่มีทางวางยาพิษอะไรทำนองนั้นหรอก กลัวอะไรกัน” ขณะเอ่ย นาง กัดกินขนมอบในมือหนึ่งคำ
“อืม อร่อย”
นางยิ้มดาหยีมองพ่อแม่ของนาง ก่อนจะหันไปมองเฟิ่งจิ่ว “ขอบใจเจ้ามากนะ! ข้าชื่อเซี่ยซือซือ ซือดัวแรกมาจากคำว่าบทกลอน ซือดัวหลังหมายถึงความคำนึงหา ที่บ้านล้วนเรียกข้า
